[1] Меннен лаф эткен Мелек къайтты ве юкъудан уяндыргъан киби мени уяндырды.
[2] – Не коресинъ? – деп сорады о. – Мына, бутюнлей алтындан япылгъан бир къандильни корем, – деп джевап бердим. – Тёпесинде зейтюн ягъы ичюн бир чаначыкъ, къандильнинъ устюнде де еди лампат, устюндеки лампатларда еди улукъ бар.
[3] Даа эки зейтюн терегини корем: бири чаначыкънынъ сагъ тарафында, экинджиси сол тарафындадыр.
[4] Меннен лаф эткен Мелектен: – Эфендим, бу не демектир? – деп сорадым.
[5] Меннен лаф эткен Мелек манъа: – Бунынъ не олгъаныны бильмейсинъми? – деди. – Бильмейим, эфендим, – деп джевап къайтардым.
[6] О заман о манъа бойле деди: – Бу – РАББИнинъ Зеруббавелге айткъан сёзю: «Къудретнен ве кучьнен дегиль, амма Меним Рухумнен ишинъни беджереджексинъ». Ордуларнынъ РАББИси бойле дей.
[7] Эй, буюк дагъ, Зеруббавелнинъ огюнде сен ким оласынъ? Сен – тегиз ерсинъ. Шамата ичинде о, Сарайнынъ темельташыны алып кетиреджек, ве джемаат: «Алла разы олсун! Алла разы олсун!» – деп къычыраджакъ.
[8] РАББИ манъа даа бойле деди:
[9] – Зеруббавелнинъ къоллары бу Эвнинъ темельташыны къойды, онынъ къоллары да Эвни къурып битиреджек. О заман мени сизге Ордуларнынъ РАББИси ёллагъаныны биледжексинъиз.
[10] Бу кунни ким уфакъ деп саяр? Зеруббавелнинъ къолундаки ташкъа ве къуруджылыкъ саркъмасына бу еди козь къуванчнен бакъа. (Олар бутюн ер юзюни корьген РАББИнинъ козьлеридир.)
[11] О вакъыт мен ондан: – Къандильнинъ онъ ве сол тарафында эки зейтюн терегининъ манасы недир? – деп сорадым.
[12] – Алтын киби ягъ акъызгъан эки алтын улукънынъ янындаки эки зейтюн пытагъынынъ манасы недир? – деп къайтарып сорадым.
[13] – Олар не олгъаныны бильмейсинъми? – деди о манъа. – Ёкъ, эфендим, – дедим мен.
[14] – Булар бутюн дюньянынъ РАББИсине хызмет эткен, зейтюн ягъынен сюртюльген эки адамдыр, – деп джевап берди.