[1] Бир кунь РАББИ Амиттай огълу Юнускъа бойле деди:
[2] – Тез буюк Ниневе шеэрине кет ве оны къабаатла. Манъа бу шеэрнинъ ярамай ишлери акъкъында хабер келип етти.
[3] Юнус исе РАББИден Таршишке къачмагъа истеди. Яфагъа келип, Таршишке кетеджек бир гемини тапты. Ёл парасыны берди, РАББИден къачайым деп, денъизджилернен берабер Таршишке бармакъ ичюн, гемиге минди.
[4] О заман РАББИ денъизде буюк бир ель котерди. Денъизде буюк бир фуртуна къопты, геми парчаланаджакъ киби олды.
[5] Денъизджилер пек къоркътылар, эр бири ярдым сорап, озь алласына ялвардылар. Гемини енгиллештирмек ичюн, денъизге гемидеки юкни ташлай башладылар. Юнус исе гемининъ ичине тюшип, яткъан ве терен юкъугъа далгъан эди.
[6] Гемининъ капитаны онынъ янына келип: – Сен не юкълайсынъ? Тез ярдым сорап, озь алланъа ялвар! Бельки шу алла бизни къуртарыр, ве биз эляк олмамыз, – деди.
[7] Сонъра денъизджилер бири-бирлерине: – Айды, башымызгъа бу къаза-беля ким ичюн кельгенини билейик деп, келинъ, джереп чекейик, – дедилер. Джереп чектилер, ве о, Юнускъа чыкъты.
[8] О вакъыт денъизджилер Юнустан: – Айтса бизге, башымызгъа бу къаза-беля ким ичюн кельди? Зенаатынъ не? Къайдан келесинъ? Мемлекетинъ не ерде? Къайсы халкътансынъ? – деп сорадылар.
[9] – Мен еудийим, денъизни ве ерни яраткъан коклердеки РАББИ-Таалягъа ибадет этем, – деп джевап берди Юнус.
[10] Юнус озю оларгъа РАББИден къачып юргенини айтып берди. Буны эшиткен денъизджилер пек къоркътылар ве ондан: – Не ичюн сен бойле яптынъ? – деп сорадылар.
[11] Денъиз исе эп далгъаланмакъта эди. Бунынъ ичюн денъизджилер: – Денъиз тынчлансын деп, санъа не япайыкъ? – дедилер.
[12] – Мени алып, денъизге ташланъыз. О вакъыт денъиз тынчланыр. Билем ки, бу кучьлю фуртунагъа мен ичюн огърадынъыз, – деди Юнус.
[13] Лякин Юнусны денъизге ташламакъ ерине, акъайлар ялыгъа къайтмагъа истеп, геми куреклерини гъайретнен чектилер, амма бир шей япып оламадылар. Денъиз оларгъа къаршы къутурмагъа эп девам этмекте эди.
[14] О заман денъизджилер РАББИге ялварып, айттылар: – Я РАББИ, Санъа ялварамыз, бу адамнынъ джаны ичюн бизим джанларымыз гъайып олмасын. Эгер бу адам къабаатсыз олса, онынъ къаныны башымызгъа тюшюрме! Сен, РАББИ, насыл истеген олсанъ, ойле де яптынъ.
[15] Сонъ Юнусны алып, денъизге ташладылар. Шу ань денъиз фуртунасы тынчланды.
[16] Буны корьген адамлар РАББИден пек къоркътылар, Онъа къурбан чалып, адакълар ададылар.