[1] РАББИ Юнускъа экинджи кере шай деди:
[2] – Тез буюк Ниневе шеэрине кет. Анда санъа берген хаберимни айт.
[3] РАББИ айткъаны киби, Юнус Ниневе шеэрине ашыкъып кетти. Ниневе шеэри пек буюк шеэр эди. Бутюн шеэрни айланып чыкъмакъ ичюн, учь кунь керек эди.
[4] Юнус шеэрге кирип, кунь бою шеэрде юрип олгъаны къадар юре ве бойле айта эди: – Къыркъ куньден сонъ Алла Ниневе шеэрини ёкъ этеджек!
[5] Ниневелилер Аллагъа иман этип, бир шей ашамайджакъ-ичмейджеклерини илян эттилер, оларнынъ буюги-уфагъы эписи къаба токъулгъан басмадан урба кийдилер.
[6] Хабер Ниневенинъ падишасына барып етти. О, тахтындан турып, урбаларыны чыкъарды, къаба токъулгъан басмадан урба кийди ве куль обасына отурды.
[7] Сонъ падиша озь адындан ве буюк адамларынынъ адындан бойле илян этмеге буюрды: – Халкъ бир шей ашамасын-ичмесин. Айванлар, туварлар ве къой-эчкилер де бир шей ашамасын, отлакъкъа бармасын, сув ичмесин.
[8] Эм адамлар, эм айванлар къаба токъулгъан басмадан урба кийсинлер ве гъайретнен ярдым сорап, Аллагъа ялварсынлар. Эр кес озь яман ёлундан чевирильсин ве озь акъсызлыгъыны къалдырсын.
[9] Ким бильсин, бельки Алла къарарыны денъиштирир ве бизге языкъсыныр, Озь атешли гъазабыны бизден чевирир, ве биз эляк олмамыз.
[10] Алла оларнынъ ишлерини, яман ёлларындан чевирильгенлерини корип, оларгъа эвельден айткъан фелякетни ёллайджагъына языкъсынды ве беляны ёлламады.