[1] РАББИ буюк бир балыкъны йиберди, ве балыкъ Юнусны ютты. Юнус балыкънынъ ичинде учь кунь ве учь гедже отурды.
[2] Балыкънынъ ичинден РАББИ-Таалясына дува этип,
[3] бойле деди: – Къаза-белягъа огърагъанымда, мен РАББИге ялвардым, ве О, манъа джевап берди. Мезар къапусы огюнде тургъанымда, къыямет къопардым, ве Сен меним сесимни эшиттинъ.
[4] Сен мени теренликлерге, денъиз тюбюне ташладынъ. Акъар сувлар мени сарды, бутюн Сенинъ къуветли далгъаларынъ устюмден кечти.
[5] О вакъыт: «Сенинъ огюнъден къувулдым, амма кене Мукъаддес Сарайынъа бакъаджагъым», – дедим.
[6] Сувлар мени бус-бутюн къаплады, буюк теренлик чекип алды, башымны ешиль денъиз отлары сарды.
[7] Дагъларнынъ темелине къадар тюштим, ер мени эбедиен къапатты. Лякин Сен, РАББИ-Таалям, джанымны о бир дюньядан къуртардынъ.
[8] Джаным такъатсыз олгъанда, Сени, РАББИмни, хатырлап, дува эттим, ве Сен дуваларымны Мукъаддес Сарайынъда эшиттинъ.
[9] Бош шейлерге инангъан адамлар Санъа садыкълыгъыны унуттылар.
[10] Мен исе Санъа макътав йырымнен къурбан чаладжагъым, берген сёзюмни беджереджегим. Ялынъыз Сен, РАББИ, къуртара билесинъ!
[11] Сонъ РАББИ балыкъкъа буюрды, ве балыкъ Юнусны ичинден ялыгъа тюкюрип ташлады.