[1] Исхакъ Якъупны чагъырып, оны багъышлады ве бойле огют берди: – Ханаан къызларындан озюнъе апай алма.
[2] Тур да, Паддан-Арамгъа, ананънынъ бабасы Бетуэлнинъ эвине бар. Озюнъе андан, дайынъ Лаваннынъ къызларындан апай ал.
[3] Къудретли Алла сени багъышласын, сени арттырсын ве чокъ сайылы этсин. Сенден пек чокъ халкъ асыл олсун.
[4] Сен вакътынджа яшагъан, Алла Ибраимге берген топракъкъа саип ол, Ибраимге берген багъышлавны Алла санъа ве эвлятларынъа берсин.
[5] Сонъ Исхакъ Якъупны йиберди. Якъуп Паддан-Арам топрагъына, арамлы Бетуэлнинъ огълу олгъан Лавангъа, Якъупнынъ ве Исавнынъ анасы Рефикъанынъ агъасына кетти.
[6] Исав хабер алды ки, Исхакъ Якъупны багъышлады, Якъупны багъышлап, апай алмакъ ичюн Паддан-Арамгъа ёллады, «Ханаан къызларындан апай алма», – деген огют берди,
[7] ве Якъуп ана-бабасынынъ айткъанларыны динълеп, Паддан-Арамгъа кетти.
[8] О вакъыт Исав Ханаан къызлары бабасы Исхакънынъ юрегине ятмагъанларыны анълады.
[9] Исмаилге барып, Ибраимнинъ огълу Исмаилнинъ къызы Махалатны, Невайотнынъ къызкъардашыны озюне даа бир апай этип алды.
[10] Якъуп Беэр-Шевадан чыкъып, Харангъа ёл алды.
[11] Бир ерге келип, кунеш къавушкъаны ичюн, анда геджелемеге токътады. О ернинъ ташларындан бирини алды да, башынынъ тюбюне къойып, анда ятты
[12] ве бойле тюш корьди: ер устюнде мердивен тура, онынъ тёпеси коклерге тие, ве Алланынъ мелеклери онынъ устюнден котериле ве эне эдилер.
[13] Онынъ устюнде РАББИ турып, Якъупкъа: «Мен – РАББИм, деденъ Ибраимнинъ Алласы ве Исхакънынъ Алласыдырым, – деди. – Сен яткъан топракъны санъа ве эвлятларынъа береджегим.
[14] Эвлятларынъ топракъ тозу дайын чокъ сайылы оладжакъ, гъарп ве шаркъкъа, шималь ве дженюпке даркъалып яшайджакъ. Сенинъ ярдымынънен ве эвлятларынънынъ ярдымынен бутюн ер юзюндеки халкъларны багъышларым.
[15] Мен сеннен оладжагъым. Къайда бармасанъ, эр ерде сени къорчаларым ве сени бу ерге къайтарырым. Санъа айткъанымны япмагъандже, сени къалдырмайджагъым».
[16] Якъуп юкъудан уянды ве: – Керчектен де бу ерде РАББИ бар! Мен исе бильмей эдим я! – деди.
[17] Къоркъып, о: – Не къадар къоркъунчлы экен бу ер. Бу – Алланынъ Эвидир, башкъа бир шей дегиль. Кок къапуларыдыр бу! – деди.
[18] Саба эрте турып, Якъуп башынынъ тюбюне къойгъан ташны алып, оны абиде этип, догъру тиклеп къойды ве устюне зейтюн ягъы тёкти.
[19] Бу ернинъ адыны Якъуп Бет-Эль деп къойды, эвель исе о шеэр Луз деп адлана эди.
[20] Сонъ Якъуп бойле сёз берди: – Эгер Алла меним янымда олса, кеткен ёлумда мени къорчаласа, ашамакъ ичюн отьмек ве киймек ичюн урба берсе,
[21] эгер мен эсен-аман бабамнынъ эвине къайтсам ве РАББИ меним Аллам олса,
[22] мына бу мен абиде этип къойгъан таш Алланынъ Эви олур. Сен береджек эр бир шейинъден мен Санъа он пайда бир пайыны береджегим.