[1] Шаул ольди. Давут исе энди эки куньден берли Цикълагъгъа къайткъан эди.
[2] Учюнджи куню Шаулнынъ ордусындан бир адам келе – устюндеки урбасы йыртыкъ, башы устюнде топракъ бар эди. Давуткъа келип, о, бетинен ерге йыкъылып селямлашты.
[3] Давут онъа: – Сен къайдан кельдинъ? – деди. О исе: – Мен исраиллилернинъ ордусындан къачып къуртулдым, – деди.
[4] Давут онъа: – Не олды? Манъа айтып бер, – деди. О исе: – Халкъ дженк мейданындан къачып башлады, чокъ адамлар ольдюрильди. Шаул да, онынъ огълу Ёнатан да ольдюрильди, – деди.
[5] Давут бу хаберни кетирген йигиттен: – Шаулнынъ ве Ёнатаннынъ олюми акъкъында къайдан билесинъ? – деп сорады.
[6] Йигит: – Мен Гилбоа дагъларына тесадюфен кельдим, бакъсам, Шаул озь мызрагъына таяна, онынъ артындан исе арабаларда аскерлер келип етмекте эдилер.
[7] Шаул артына айланып, мени корьди ве чагъырды. Мен: «Мына меним», – дедим.
[8] О: «Сен кимсинъ?» – деп сорады. Мен: «Мен – амалеклилерденим», – деп джевап бердим.
[9] О манъа: «Яныма кель, мени ольдюр. Мен олюм алдында ятам, лякин даа сагъым», – деди.
[10] Мен онынъ янына кельдим де, оны ольдюрдим. О, бойле агъыр яраланып, сагъ къалмайджагъыны биле эдим. Сонъ онынъ башындаки таджыны, къолуна такъылгъан билезликни алдым да, оларны мында санъа, эфендим, кетирдим, – деди.
[11] О заман Давут ве онен берабер олгъанлар устюндеки урбаларыны йырттылар.
[12] Шаул ве онынъ огълу Ёнатан, РАББИнинъ аскерлери ве башкъа Исраильнинъ огъуллары къылычтан ольгенлери ичюн, Давут адамларынен акъшамгъадже окюр-окюр агълашты ве бир шей ашамай-ичмеди.
[13] Давут йигиттен: – Сен къаерлисинъ? – деп сорады. О: – Мен мында вакътынджа яшагъан амалеклининъ огълум, – деди.
[14] Давут онъа: – Сен РАББИнинъ Месихине къол котермеге насыл этип къоркъмадынъ? – деди.
[15] Давут, бир аскерини чагъыртып, онъа: – Бар, оны ольдюр, – деди, ве аскер оны ольдюрди.
[16] Амалекли ольгенден эвель, Давут онъа: – Сенинъ олюминъ – сенинъ озюнънинъ къабаатынъ. «Мен РАББИнинъ Месихини ольдюрдим», – деп, озюнъни суд эттинъ, – деди.
[17] Давут Шаулнынъ ве онынъ огълу Ёнатаннынъ олюмине агълав тюркюси йырлады.
[18] Шу Яй Тюркюсини Давут Ехуда огъулларына огренмеге эмир этти. Иште, бу, Адалетлилер Китабында язылгъандыр. Давут бойле йырлады:
[19] Эй, Исраиль! Сенинъ гузеллигинъ байырларынънынъ тёпелеринде ольдюрильди! Не ичюн къараманлар енъильди?
[20] Фелестинлилернинъ къызлары къуванмасын деп, сюннетсизлернинъ къызлары байрам япмасын деп, Гъат шеэринде бир шей айтманъыз, Ашкелон сокъакъларында лаф этменъиз.
[21] Гилбоа дагълары! Устюнъизге чыкъ тюшмесин, ягъмур ягъмасын, тарлаларынъыз емиш бермесин, чюнки къараманларнынъ къалкъаны – Шаулнынъ къалкъаны – анда арамланды, энди зейтюн ягъынен сюртюльмеди.
[22] Ёнатан яйындан атып, джесюр аскерлернинъ къаныны тёкти, оларнынъ къанынен окъларыны алгъа боялады. Шаулнынъ къылычы душманларыны кесе-парчалай эди.
[23] Шаул ве Ёнатанны халкъ севе, озьлери пек яхшы адамлар эдилер, олюм биле оларны айырмады. Олар къарталдан тез, арсландан кучьлю эдилер.
[24] Исраиль къызлары! Сизни мор урбаларгъа кийиндирген, къыйметли шейлер такътыргъан, урбаларынъызны алтын нагъышларнен яраштыргъан Шаул акъкъында агъланъыз.
[25] Не ичюн къараманлар агъыр дженкте енъильдилер? Сенинъ тёпелеринъде Ёнатан ольдюрильди.
[26] Агъам Ёнатан, сенинъ акъкъынъда агълай-сызлайым, меним ичюн пек къыйметли эдинъ. Сенинъ манъа севгинъ къызларнынъ севгисинден къыйметли эди.
[27] Къараманлар не ичюн енъильдилер? Дженк силясы гъайып олды!