[1] Униңдин кейин периштә маңа Худаниң вә Қозиниң тәхтидин башланған, хрустальдәк сүзүк һаятлиқ сүйи еқиватқан дәрияни көрсәтти.
[2] Шәһәрниң ғол йолиниң оттурисида еқиватқан бу дәрияниң икки тәрипидә он икки қетим мевә беридиған, йәни һәр айда мевә беридиған һаятлиқ дәриғи болуп, дәрәқниң йопурмақлири пүткүл хәлиқләргә шипа еди.
[3] Ләнәткә учрайдиған ишлар қалмайду. Худаниң вә Қозиниң тәхти шәһәрниң ичидә болуп, Худаниң хизмәткарлири у йәрдә ибадәт қилиду.
[4] Улар Худаниң җамалини көриду, Худаниң нами уларниң пешанилиригә йезилиду.
[5] У йәрдә әсла кечә болмайду, нә чирақ нуриға, нә қуяш нуриға һаҗити чүшмәйду. Чүнки Пәрвәрдигар Худа уларниң йоруқлуғи болуп, улар әбәдил-әбәт һөкүм сүриду.
[6] Периштә маңа: — Бу сөзләр ишәнчлик вә һәқтур. Пәйғәмбәрләрниң роһиға илһам бәргән Пәрвәрдигар Худа йеқин кәлгүсидә йүз бериши муқәррәр болған вақиәләрни Өз хизмәткарлириға көрситиш үчүн, периштәсини әвәтти, — деди.
[7] Әйса Мәсиһ мундақ деди: «Мана, пат йеқинда келимән! Бу китаптики пәйғәмбәрлик сөзләргә әмәл қилғанлар нәқәдәр бәхитлик!»
[8] Буларни аңлиғучи вә көргүчи мән Юһаннамән. Бу ишларни аңлиғинимда вә көргинимдә, буларни маңа көрсәткән периштәгә сәҗдә қилиш үчүн униң айиғиға баш қойдум.
[9] Лекин у маңа: — Һәргиз ундақ қилма! Мән саңа, пәйғәмбәр болған сениң қериндашлириңға һәм бу китаптики сөзләргә әмәл қилғанларға охшаш Худаниң хизмәткаримән. Худағила ибадәт қил! — деди.
[10] У маңа йәнә: — Бу китаптики пәйғәмбәрлик сөзләрни печәтләп мәхпий тутма, чүнки бу ишларниң әмәлгә ашидиған вақти йеқиндур.
[11] Яманлиқ қилғучилар яманлиғини қиливәрсун, пәскәшләр пәскәшлигини давамлаштурувәрсун, һәққанийлар һәққанийлиғини давамлаштурувәрсун, Худаға атилип пак болғанлар паклиқта яшавәрсун, — деди.
[12] Әйса Мәсиһ мундақ деди: «Мана, пат йеқинда келимән! Һәр кимниң әмәлиятиға қарап, беридиғинимни Өзәм билән биллә елип келимән.
[13] Баш вә Ахир, Тунҗа вә Ахирқи, Муқәддәм вә Тамам Мән болимән».
[14] Һаятлиқ дәриғиниң мевилиридин һөзүрлиниш вә шәһәр дәрвазилиридин кириш һоқуқиға еришиш үчүн тонлирини жуюп тазилиғанлар нәқәдәр бәхитлик!
[15] Пәскәшләр, сехиргәрләр, җинсий әхлақсизлиқ қилғучилар, қатиллар, бутпәрәсләр, ялғанчилар вә ялғанчилиқ қилишқа хуштарларниң һәммиси шәһәрниң сиртида қалиду.
[16] «Мәнки Әйса Мәсиһ мәсиһийләр җамаәтлиригә бу ишларни йәткүзүш үчүн, периштәмни әвәттим. Давутниң Нотиси һәм Әвлади Мән болимән. Парлақ таң Юлтузи Мән болимән».
[17] Муқәддәс Роһ вә тойи болидиған қиз: «Кәл!» деди. Аңлиғанларниң һәммисиму: «Кәл!» десун. Уссиған кәлсун, халиған киши һаятлиқ сүйидин һәқсиз ичсун.
[18] Мәнки Юһанна бу китаптики пәйғәмбәрлик сөзләрни аңлиғанларни җиддий агаһландуримәнки: Кимду-ким бу сөзләргә бир нәрсә қошса, Худа униңға бу китапта йезилған балаю-апәтләрни кәлтүриду.
[19] Кимду-ким бу пәйғәмбәрлик сөзләр йезилған китаптики бирәр сөзни чиқиривәтсә, Худаму уни бу китапта йезилған һаятлиқ дәриғидин вә муқәддәс шәһәрдин берилидиған үлүшидин мәһрум қилиду.
[20] Мана буларға гувалиқ бәргүчи Әйса Мәсиһ мундақ дәйду: «Шундақ, пат йеқинда келимән!» «Амин! Кәл, я Рәббим Әйса!»
[21] Рәббимиз Әйсаниң меһир-шәпқити Худаниң муқәддәс хәлқи билән биллә болғай, амин!