[1] จงสดับฟังสิ่งที่พระยาห์เวห์ตรัส จงลุกขึ้น จงแถลงคดีของเจ้า ต่อภูเขาทั้งหลาย จงให้เนินเขาฟังเสียงของเจ้า
[2] ภูเขาทั้งหลาย ทั้งรากฐานที่ทนทานของพิภพเอ๋ย จงฟังคดีของพระยาห์เวห์เถิด เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงมีคดีกับประชากรของพระองค์ และพระองค์จะทรงสู้ความกับอิสราเอล
[3] “โอ ประชากรของเรา เราได้ทำอะไรแก่เจ้า? เราทำให้เจ้าเหนื่อยยากตรงไหน? จงตอบมา
[4] เพราะว่าเราได้นำเจ้าขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ และไถ่เจ้ามาจากเรือนทาส และเราใช้ให้โมเสส อาโรน และมิเรียม นำหน้าเจ้าไป
[5] โอ ประชากรของเราเอ๋ย จงระลึกว่าบาลาค กษัตริย์โมอับคิดอุบายประการใด? และบาลาอัมบุตรเบโอร์ได้ตอบเขาอย่างไร? และเกิดอะไรขึ้น จากชิทธีมถึงกิลกาล? เพื่อเจ้าจะได้ทราบพระราชกิจอันชอบธรรมของพระยาห์เวห์”
[6] “ข้าพเจ้าจะนำอะไรเข้ามาเฝ้าพระยาห์เวห์ และกราบไหว้พระเจ้าเบื้องสูง? ควรข้าพเจ้าจะเข้าเฝ้าพระองค์ด้วยเครื่องบูชาเผาทั้งตัวหรือ? ด้วยลูกวัวอายุหนึ่งปีหลายตัวหรือ?
[7] พระยาห์เวห์จะพอพระทัยการถวายแกะผู้หลายพันตัว และธารน้ำมันหลายหมื่นสายหรือ? ควรข้าพเจ้าจะถวายบุตรหัวปีไถ่การละเมิดของตนหรือ? คือถวายบุตรไถ่บาปของตน ?”
[8] มนุษย์เอ๋ย พระองค์ทรงสำแดงแก่เจ้าแล้วว่าอะไรดี? และพระยาห์เวห์ทรงประสงค์อะไรจากเจ้า? นอกจากให้ทำความยุติธรรมและให้รักความเมตตา และให้ดำเนินชีวิตไปกับพระเจ้าของเจ้าด้วยความถ่อมใจ
[9] พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ประกาศแก่นครนั้น (ที่จะยำเกรงพระนามของพระองค์ ก็เป็นสติปัญญา) “โอ เผ่าชนและชุมนุมชนแห่งนครนั้นเอ๋ย จงฟังเถิด
[10] ยังมีทรัพย์สมบัติที่ได้มาจากการชั่วร้ายในเรือนของคนอธรรม และมีตาชั่งขี้โกงที่ต้องถูกแช่งสาปไม่ใช่หรือ?
[11] เราจะถือคนที่มีตาชูขี้ฉ้อ และมีถุงเต็มด้วยลูกตุ้มขี้โกงว่าชอบธรรมได้หรือ?
[12] บรรดาคนมั่งมีของนครนั้นก็เต็มไปด้วยความโหดร้าย และชาวเมืองของนครนั้นก็พูดโกหก และลิ้นแห่งการล่อลวงอยู่ในปากของพวกเขา
[13] เพราะฉะนั้นเราเองตีเจ้าบาดเจ็บ เราทำให้เจ้าร้างเปล่าเพราะบาปของเจ้า
[14] เจ้าจะกิน แต่จะไม่อิ่ม และความหิวจะอยู่ท่ามกลางเจ้า เจ้าจะเก็บของมีค่าไว้ แต่ก็จะสงวนไว้ไม่ได้ อะไรที่เจ้าสงวนไว้ เราก็จะให้แก่ดาบ
[15] เจ้าเองจะหว่าน แต่จะไม่ได้เกี่ยว เจ้าเองจะหีบ มะกอก แต่จะไม่ได้ชโลมตัวด้วยน้ำมัน เจ้าจะย่ำองุ่น แต่จะไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่น
[16] เพราะเจ้าได้รักษากฎเกณฑ์ของอม-รี และทำตามกิจการทั้งสิ้นของพงศ์พันธุ์ของอาหับ และได้ดำเนินตามแผนการของเขาทั้งสอง ดังนั้นเราจะทำให้เจ้าเป็นที่ร้างเปล่า และชาวนครของเจ้าจะเป็นที่เย้ยหยัน และเจ้าจะแบกรับการเยาะเย้ยจากประชากรของเรา