Skip to content
Opens in a new window

[1] พระ‍วจนะ​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์​มา​ถึง​ข้าพ‌เจ้า​ว่า

[2] “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​มุ่ง‍หน้า​ตรง​ไป​ยัง​ภูเขา​ทั้ง‍หลาย​ของ​อิส‌รา‌เอล และ​จง​เผย​พระ‍วจนะ​กล่าว​โทษ​ภูเขา​เหล่า‍นั้น

[3] และ​กล่าว​ว่า ภูเขา​ทั้ง‍หลาย​ของ​อิส‌รา‌เอล​เอ๋ย จง​ฟัง​พระ‍วจนะ​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์​องค์​เจ้า‍นาย พระ‍ยาห์‌เวห์​องค์​เจ้า‍นาย​ตรัส​ดัง‍นี้​แก่​ภูเขา​ทั้ง‍หลาย แก่​เนิน‍เขา แก่​ห้วย​และ​หุบ‍เขา​ทั้ง‍หลาย​ว่า ดู‍สิ เรา​จะ​นำ​ดาบ​มา​เหนือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย และ​เรา​จะ​ทำ‌ลาย​ปูช‌นีย‌สถาน​สูง​ของ​พวก‍เจ้า​เสีย

[4] แท่น​บูชา​ของ​พวก​เจ้า​จะ​ร้าง‍เปล่า และ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​พัง​ลง และ​คน​ของ​เจ้า​ที่​ถูก​ฆ่า​นั้น เรา​จะ​เหวี่ยง​ลง​ต่อ‍หน้า​รูป‍เคา‌รพ​ของ​พวก‍เจ้า

[5] และ​เรา​จะ​วาง​ศพ​คน​อิส‌รา‌เอล​ไว้​หน้า​รูป‍เคา‌รพ​ของ​พวก​เขา และ​เรา​จะ​กระ‌จาย​กระ‌ดูก​ของ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​รอบ​แท่น​บูชา​ของ​เจ้า

[6] ใน​ที่​อา‌ศัย​ทุก​แห่ง​ของ​พวก​เจ้า เมือง​ต่างๆ จะ​ร้าง‍เปล่า​และ​ปูช‌นีย‌สถาน​สูง​จะ​พัง ดัง‍นั้น​แหละ แท่น​บูชา​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ทิ้ง‍ร้าง​และ​ถูก​ลง​โทษ รูป‍เคา‌รพ​ของ​พวก​เจ้า​จะ​หัก​และ​สูญ‍สิ้น แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​โค่น​ลง และ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​ขึ้น​จะ​ถูก​กวาด​ทิ้ง​ไป​หมด

[7] คน​ที่​ถูก​ฆ่า​จะ​ล้ม‍ลง​ท่าม‍กลาง​พวก‍เจ้า และ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์‌เวห์

[8] “แต่​เรา​จะ​ให้​บาง​คน​เหลือ​อยู่ คือ​พวก​เจ้า​บาง‍คน​จะ​หนี​พ้น​ดาบ​ไป​ใน​ท่าม‍กลาง​ประ‌ชา‍ชาติ และ​ถูก​กระ‌จาย​ไป​ใน​ดิน‍แดน​ต่างๆ

[9] แล้ว​พวก‍เขา​ที่​หนี​รอดไป​นั้น​จะ​ระ‌ลึก​ถึง​เรา​ใน​ท่าม‍กลาง​ประ‌ชา‍ชาติ ซึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​เชลย​นั้น และ​รู้​ว่า​เรา​ปวด​ร้าว​เพราะ​ใจ​แพศ‌ยา​ของ​พวก​เขาที่​หัน​ไป​จาก​เรา และ​เพราะ​สาย‍ตา​แพศ‌ยา​ที่​โหย‍หา​รูปเคา‌รพ​ของเขา แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เกลียด​ตัว‍เอง​เนื่อง‍จาก​ความ​ชั่ว​ซึ่ง​เขา​ได้​ทำ และ​เนื่อง‍ด้วย​สิ่ง​น่า​สะ‌อิด​สะ‌เอียน​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เขา​ด้วย

[10] แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์‌เวห์ เรา​ไม่‍ได้​พูด​พล่อยๆ ว่าเรา​จะ​นำ​ความ​วิบัติ​มา​ยัง​พวก​เขา”

[11] พระ‍ยาห์‌เวห์​องค์​เจ้า‍นาย​ตรัส​ดัง‍นี้​ว่า “จง​ตบ​มือ​และ​กระ‌ทืบ​เท้า​ของ​เจ้า และ​กล่าว​ว่า เพราะ​สิ่ง​น่าสะ‌อิด​สะ‌เอียน​อัน​ชั่ว‍ช้า​ทุก‍อย่าง​ของ​พงศ์‍พันธุ์​อิส‌รา‌เอล​หนอ เขา​ทั้ง‍หลาย​จึง​ล้ม‍ลง​ด้วย​ดาบ ด้วย​ความ​อด‍อยาก​และ​ด้วย​โรค​ระ‌บาด

[12] ผู้​ที่​อยู่​ห่าง‍ไกล​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ระ‌บาด ผู้​ที่​อยู่​ใกล้​ก็​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ และ​ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​และ​ได้​รับ​การ​ปก‍ป้อง​จะ​ตาย​ด้วย​ความ​อด‍อยาก ดัง​นี้​แหละ เรา​จึง​ระ‌บาย​ความ‍โกรธ​ของ​เรา​ต่อ​พวก​เขา​ได้​หมด‍สิ้น

[13] แล้ว​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์‌เวห์ เมื่อ​พวก​ที่​ถูก​ฆ่า​อยู่​ท่าม‍กลาง​รูป‍เคา‌รพ​ของ​เขา รอบ​แท่น​บูชา​ของ​เขา บน​เนิน‍เขา​สูง​ทุก​แห่ง บน​ยอด‍เขา​ทั้ง‍หมด ที่​ใต้​ต้น‍ไม้​เขียว​ทุก​ต้น และ​ใต้​ต้น‍โอ๊ก ​ใบ‍ดก​ทุก​ต้น คือ​สถาน​ที่​ซึ่ง​เขา​ถวาย​กลิ่น​ที่​พึง‍ใจ​แก่​รูป‍เคา‌รพ​ทั้ง‍หมด​ของ​พวก‍เขา

[14] และ​เรา​จะ​ยื่น​มือ​ของ​เรา​ออก​ต่อ‍สู้​พวก‍เขา แล้ว​ทำ​ให้​แผ่น‍ดิน​ที่​เขา​อา‌ศัย​ทุก​แห่ง​ร้าง‍เปล่า​และ​ถูก​ทิ้ง‍ร้าง คือ​ตั้ง‍แต่​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​ถึง​ริบ‌ลาห์ แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์‌เวห์”

เอ‌เส‌เคียล — Chapters