[1] Ман одаме ҳастам, ки аз асои ғазаби Ӯ мазаллат дидаам.
[2] Ӯ маро бурда, ба торикӣ даровардааст, ва на ба рӯшноӣ;
[3] Фақат ба зидди ман тамоми рӯз гашта — баргашта дасти Худро нигаронидааст;
[4] Гӯшт ва пӯсти маро реш‐реш карда, устухонҳои маро шикастааст;
[5] Бар ман иморат сохта, маро бо заҳр ва мусибат иҳота намудааст;
[6] Маро дар зулмот сокин гардондааст, мисли онҳое ки аз қадим мурдаанд;
[7] Гирдогирди ман тавора кашидааст, то ки натавонам берун равам; ишкели маро вазнин кардааст;
[8] Агарчи фарьёд ва истиғоса менамоям, дуои маро пешгирӣ кардааст;
[9] Роҳҳои маро бо харсангҳо бандубаст намудааст, пайроҳаҳои маро каҷ кардааст.
[10] Ӯ барои ман хирси каминвар аст, шерест, ки дар ҷои ниҳонӣ бошад;
[11] Роҳҳои маро каҷ карда, маро даридааст, маро маъюс намудааст;
[12] Камони Худро зеҳ карда, маро ҳадафе барои тир қарор додааст;
[13] Тирҳои таркаши Худро ба гурдаҳои ман фурӯ фиристодааст.
[14] Барои тамоми қавми худ хандахариш шудаам, калимаи тамасхури ҳаррӯзаи онҳо гардидаам.
[15] Ӯ маро аз талхиҳо сер кардааст, маро аз явшон сероб намудааст;
[16] Дандонҳоямро бо сангреза шикастааст, маро бо хокистар пӯшонидааст.
[17] Ва ҷонам аз осоиштагӣ дур шудааст: некрӯзиро фаромӯш кардаам.
[18] Ва гуфтам, ки қувватам ва умеде ки аз Худованд доштам, барбод рафтааст.
[19] Мазаллат ва дилшикастагии маро, явшон ва заҳрро ба ёд овар.
[20] Нағз ба ёд меоварам, ва ҷонам андаруни ман маъюс шудааст.
[21] Ба дили худ чунин ҷавоб хоҳам гардонд ва бинобар ин умедвор хоҳам буд:
[22] Эҳсонҳои Худованд поён надорад, ва марҳаматҳои Ӯ беинтиҳост;
[23] Онҳо ҳар субҳ аз нав зоҳир мешавад: вафои Ту бузург аст.
[24] «Худованд насибаи ман аст, — мегӯяд ҷони ман, — бинобар ин ба Ӯ умедвор хоҳам буд».
[25] Худованд барои умедворони худ, барои ҳар ҷоне ки толиби Ӯст, нек аст:
[26] Хуб мешавад, ки ба наҷоти Худованд сокитона умедвор бошанд.
[27] Барои одамизод хуб аст, ки юғро дар ҷавонии худ бардошта бошад:
[28] Вай танҳо нишаста, сукут хоҳад кард, зеро ки Худованд юғро бар вай ниҳодааст;
[29] Даҳони худро бар хок хоҳад ниҳод: эҳтимол дорад, ки умеде бошад;
[30] Ба касе ки варо мезанад, рухсори худро хоҳад дошт ва аз нанг сер хоҳад шуд.
[31] Зеро ки Худованд ба сурати абадӣ тарк нахоҳад кард,
[32] Балки, агар ғамгин кунад, аз рӯи эҳсонкории бузурги Худ марҳамат хоҳад намуд,
[33] Зеро ки Ӯ банӣ‐одамро на ба дилхоҳи Худ ҷазо дода ғамгин мекунад.
[34] Вақте ки ҳамаи бандиёни заминро бо пойҳои худ пахш мекунанд,
[35] Вақте ки одамро ба ҳузури Ҳаққи Таоло ноҳақ доварӣ менамоянд,
[36] Вақте ки дар муҳокимаи даъвои одам каҷкорӣ мекунанд, — магар инро Худованд намебинад?
[37] Кист, ки чизе гуфта бошаду он чиз иҷро шуда бошад, бе он ки Худованд амр фармояд?
[38] Оё бадиҳо ва некиҳо аз амри Ҳаққи Таоло ба вуқӯъ намеояд?
[39] Одами зинда чӣ ҳақ дорад гила кунад, вақте ки аз гуноҳҳои худаш ҷазо бинад?
[40] Пас, роҳҳои худро бояд тафтиш ва таҳқиқ кунем ва сӯи Худованд баргардем,
[41] Дилҳои худро сӯи Худое ки дар осмон аст, бо дастҳо боло кунем:
[42] «Мо гуноҳ кардаем ва саркашӣ намудаем, Ту наомурзидаӣ;
[43] Худро бо ғазаб пӯшонида, моро таъқиб намудаӣ, куштаӣ, раҳме накардаӣ;
[44] Худро бо абр пӯшонидаӣ, то ки дуо нагзарад;
[45] Моро дар миёни қавмҳо хокрӯба ва ахлот гардондаӣ.
[46] Ҳамаи душманони мо даҳони худро бар мо кушодаанд.
[47] Даҳшат ва дом, харобӣ ва шикаст насиби мо шудааст.
[48] Аз шикасти духтари қавми ман аз чашмам ҷӯйбори об мерезад.
[49] Чашмам ашкбор аст ва бас намекунад, бе он ки танаффусе намояд,
[50] То даме ки Худованд аз осмон назар андозад ва бубинад.
[51] Чашмам аз барои ҳамаи духтарони шаҳри ман ҷони маро ба дард меоварад.
[52] Онҳое ки ноҳақ ба ман душманӣ доранд, маро мисли мурғе сайд карданӣ шуданд;
[53] Ҳаётамро дар чоҳ нобуд карда, маро сангборон намуданд.
[54] Об аз сарам гузашт; гуфтам: „Корам тамом шуд“.
[55] Аз даруни чоҳи чуқур исми Туро, эй Худованд, хондам.
[56] Овози маро шунидӣ: „Пас, гӯши Худро аз фарьёд ва истиғосаи ман напӯшон“.
[57] Дар рӯзе ки Туро хондам, наздик шуда гуфтӣ: „Натарс!“
[58] Даъвоҳои ҷони маро Ту, эй Худованд, ҳимоят кардӣ, ҳаёти маро раҳонидӣ.
[59] Ноинсофиеро, ки дар ҳаққи ман содир мешавад, Ту, эй Худованд, мебинӣ; пас, доди маро бидеҳ!
[60] Тамоми интиқомҷӯии онҳоро, тамоми дасисакории онҳоро дар ҳаққи ман мебинӣ;
[61] Таҳқири онҳоро, тамоми дасисакории онҳоро дар ҳаққи ман Ту, эй Худованд, мешунавӣ,
[62] Низ суханони мухолифонам ва андешаҳоеро, ки онҳо ҳар рӯз ба муқобили ман доранд.
[63] Шинухези онҳоро бубин, ки ман ашӯлаи онҳо гардидаам.
[64] Сазояшонро, эй Худованд, мувофиқи аъмоли дастҳошон ба онҳо баргардон;
[65] Ба онҳо маҳзунии дил бидеҳ; нафрини Ту бар онҳо бод.
[66] Бо ғазаби Худ, эй Худованд, онҳоро таъқиб намо ва аз зери осмон маҳв кун».