[1] Słuszne jest stwierdzenie, że kto ubiega się o starszeństwo, pragnie pięknej pracy.
[2] Starszy zatem ma być nienaganny. Powinien być mężem jednej żony, człowiekiem trzeźwo myślącym, umiarkowanym, przyzwoitym, gościnnym, zdolnym do nauczania,
[3] wolnym od nałogów, niewybuchowym, lecz łagodnym, niekłótliwym, nie nastawionym na pieniądz,
[4] dobrze kierującym własnym domem, dzieci trzymającym w posłuszeństwie, z wszelką godnością.
[5] Bo skoro ktoś nie potrafi kierować własnym domem, jak może troszczyć się o kościół Boży?
[6] Starszy nie powinien być człowiekiem świeżo nawróconym, aby nie popadł w pychę i nie ściągnął na siebie wyroku podobnego jak diabeł.
[7] Powinien natomiast cieszyć się dobrą opinią u ludzi spoza kościoła, aby nie spotkał się z lekceważeniem i nie wpadł w sidła diabła.
[8] To samo odnosi się do opiekunów. Powinni być ludźmi szanowanymi, nie dwulicowymi, nie nadużywającymi wina, nie chciwymi brudnego zysku,
[9] zachowującymi z czystym sumieniem tajemnicę wiary.
[10] Niech oni najpierw przejdą okres próbny, a potem — jeśli okażą się nienaganni — rozpoczną posługę.
[11] Podobnie kobiety: Powinny budzić szacunek, nie mieć skłonności do obmawiania, zachowywać trzeźwość i wierność pod każdym względem.
[12] Opiekunowie powinni być mężami jednej żony, dobrze kierującymi dziećmi oraz własnymi domami.
[13] Ci bowiem, którzy mogą się wykazać wspaniałą służbą, zyskują sobie piękną pozycję i wiele śmiałości w wierze, której źródłem jest Chrystus Jezus. Prawdy wiary
[14] Te rzeczy przekazuję ci w nadziei, że wkrótce do ciebie przyjdę.
[15] Gdybym jednak opóźniał przybycie, to masz wiedzieć, jak trzeba sobie radzić w domu Bożym, który jest kościołem żywego Boga, filarem i podporą prawdy.
[16] A niezaprzeczalnie wielka jest tajemnica pobożności: Ten, który objawił się w ciele, dostąpił usprawiedliwienia w duchu, widziany był przez aniołów, ogłoszony wśród narodów, zyskał wiarę na świecie, został wzięty do chwały.