[1] آن که با وجود توبیخهای بسیار سر خم نمی‌کند ناگهان خواهد شکست و علاجی نخواهد بود.
[2] با ترقی پارسایان، مردم شادی می‌کنند، با حکومت شریران، ناله!
[3] مردی که حکمت را دوست می‌دارد، مایۀ شادی پدر خویش است، اما رفیق فاحشه‌ها اموال را بر باد می‌دهد.
[4] پادشاهْ با عدالت، مملکت را استوار می‌سازد، اما مرد رشوه‌خوار آن را ویران می‌کند.
[5] آن که تملّق همسایه‌اش را بگوید، دامی برای پاهای وی می‌گسترد.
[6] بدکار در خلافکاری خود به دام می‌افتد، اما پارسا می‌تواند سرود بخواند و شادمان باشد.
[7] پارسا به حقوق بینوایان توجه دارد، اما شریر را چنین درکی نیست.
[8] تمسخرگران شهر را به آشوب می‌کشند، اما حکیمان خشم را فرو~می‌نشانند.
[9] چون حکیم و نادان علیه یکدیگر به محکمه روند، دمی برآشفتن خواهد بود و دمی تمسخر، اما بی‌حاصل!
[10] مردان خون‌ریز از مردِ راست نفرت دارند، اما صالحان در پی سلامت جان اویند.
[11] نادان همۀ خشم خود را بی‌مهابا بروز می‌دهد، اما حکیم آن را بازمی‌دارد.
[12] حاکمی که به سخنان دروغ گوش سپارد، خادمانش، همه شریر خواهند بود.
[13] فقیر و ظالم در این اشتراک دارند: نور چشم هر دو از خداوند است.
[14] پادشاهی که بر بینوایان به انصاف داوری کند، تختش تا به ابد برقرار می‌ماند.
[15] چوب و توبیخ، حکمت می‌بخشد، اما جوانی که به حال خود رها شود، مادرش را شرمسار می‌سازد.
[16] با ترقی شریران، نافرمانی هم ترقی می‌کند، اما پارسایان سقوط آنان را خواهند دید.
[17] فرزندِ خود را ادب کن که تو را آسودگی خواهد بخشید، و مایۀ خشنودی جانت خواهد بود.
[18] آنجا که رؤیا نباشد، مردم افسارگسیخته می‌شوند؛ اما مبارک است آن که شریعت را نگاه می‌دارد.
[19] غلام تنها با نصیحت ادب نمی‌شود؛ زیرا آن را می‌فهمد، اما به جا نمی‌آورد.
[20] آیا کسی را دیده‌ای که در سخن گفتن عجول باشد؟ به نادان بیش از او امید هست.
[21] آن که غلام خود را از جوانی به ناز پروَرَد، سرانجام او را وارث خویش خواهد یافت!
[22] مرد کج‌خُلق نزاع برمی‌انگیزد، و شخص تندخو، گناهان بسیار مرتکب می‌شود.
[23] غرور آدمی او را خوار می‌سازد، اما شخص افتاده‌دل عزّت می‌یابد.
[24] شریک دزد، دشمن جان خویش است؛ او قسم داده می‌شود، اما هیچ نمی‌گوید.
[25] ترس از انسان دام می‌شود، اما آن که بر خداوند توکل کند، ایمن می‌ماند.
[26] بسیاری جویای نظر لطف حاکمند، اما خداوند است که آدمیان را دادرسی می‌کند.
[27] پارسایان از آنان که راه خود را کج می‌سازند، کراهت دارند، شریران، از آنان که در راه راست استوار می‌مانند.