[1] پسرم، اگر سخنان مرا بپذیری و احکام مرا نزد خود بیندوزی؛
[2] اگر گوش خود به حکمت بسپاری و دل خویش به فهم مایل گردانی؛
[3] اگر بصیرت را فرا~خوانی و فهم را به بانگ بلند ندا کنی؛
[4] اگر همچون نقره در پی‌اش باشی و همچون گنجِ پنهان جستجویش کنی،
[5] آنگاه ترس خداوند را درک خواهی کرد و به شناخت خدا دست خواهی یافت.
[6] زیرا خداوند است که حکمت می‌بخشد و از دهان اوست که دانش و فهم بیرون می‌آید.
[7] او خردمندی را برای صالحان می‌اندوزد و آنان را که در راستی سالکند، سپر است؛
[8] راههای عدالت را پاس می‌دارد و نگاهبان طریقت وفادارانِ خویش است.
[9] آنگاه هر طریق نیکو را در خواهی یافت، پارسایی و عدالت و انصاف را.
[10] زیرا حکمت به دل تو در خواهد آمد و معرفت برای جان تو گوارا خواهد بود.
[11] دوراندیشی تو را نگاهبانی خواهد کرد و فهم، تو را پاس خواهد داشت.
[12] تو را از راه شریران رهایی خواهد بخشید و از مردمانی که سخنان منحرف می‌گویند؛
[13] که راه راست را ترک می‌کنند تا در راههای تاریک گام بردارند؛
[14] که از عمل بد خشنودند و از انحرافی که در شرارت است، شادمان؛
[15] که راههایشان کج است و در طریقهای خویش گمراهند.
[16] نیز تو را از زن زناکار رهایی خواهد بخشید و از زن بیگانه که سخنان تملق‌آمیز می‌گوید،
[17] که شریک زندگی جوانی خویش را ترک کرده و پیمانی را که در حضور خدای خود بسته، از یاد برده است.
[18] زیرا خانۀ او به کام مرگ فرو~می‌رود و راههای او به سرای مردگان رهنمون می‌شود.
[19] از آنان که به نزد او روند، کسی باز نخواهد گشت و به طریقهای حیات دست نخواهد یافت.
[20] پس در راه مردمانِ نیکو گام بردار و طریقهای پارسایان را ترک مکن،
[21] زیرا صالحان در زمین ساکن خواهند شد و راستان در آن باقی خواهند ماند؛
[22] اما شریران از زمین منقطع خواهند شد و خیانت‌پیشگان از آن ریشه‌کن خواهند گردید.