[1] Эфраим дагъларында Микъа адлы бир адам бар эди.
[2] О, анасына: – Сенинъ 1,100 кумюш паранъ гъайып олгъанда, сен къаргъыш айттынъ. Мен озюм къулагъымнен эшиттим. Бу кумюш пара менде, оны мен алдым, – деди. Анасы: – Огълум, РАББИ санъа эйилик этсин! – деди.
[3] Огълу 1,100 кумюш параны анасына къайтарды, лякин анасы: – Мен бу кумюшлерни огълум ичюн РАББИге багъышлайым. Бу кумюшлерден бир пут ве бир иритильген маденден эйкельчик япсынлар. Энди мен буларны санъа къайтарам, – деди.
[4] Амма огълу кумюшни анасына къайтарып берди. Анасы къуюмджыгъа 200 кумюш берди, къуюмджы кумюш иритип, бир пут ве бир эйкельчик япты. Шу вакъыттан берли олар Микъанынъ эвинде тура эдилер.
[5] Шу адамнынъ, Микъанынъ, озь ибадетханеси бар эди. О, эфод ве кичик путлар яптырып, огъулларынынъ бирини руханийлик этмеге багъышлады.
[6] О заманларда Исраильде падиша ёкъ эди, эр кес озюне коре догъру корюнген шейни япа эди.
[7] Ехудадаки Вифлеемде бир йигит бар эди. О, Левий къабилесинден олып, бу шеэрде яшай эди.
[8] Сонъ Ехудадаки Вифлеем шеэринден кетип, ёлгъа чыкъты ве озюне яшамакъ ичюн ер къыдыра башлады. Шу йигит кезип юрип, Эфраим дагъларына, Микъанынъ эвине кельди.
[9] Микъа ондан: – Сен къаерден келесинъ? – деп сорады. – Мен левийлим, Ехудадаки Вифлеемден кельдим. Мына, кезип юрип, озюме яшамагъа ер къыдырам, – деди йигит.
[10] Микъа онъа: – Менде къал. Менде руханийлик япарсынъ, манъа бабам киби олурсынъ. Мен санъа йылынъа он кумюш пара тёлерим, ондан да гъайры урба ве аш-сувунъны берерим, – деди.
[11] Левийли йигит Микъанынъ эвинде яшамагъа разы олып, анда къалды, онъа огъул киби олды.
[12] Микъа бу левийлини багъышлады, ве йигит онынъ руханийи олды ве Микъанынъ эвинде яшап башлады.
[13] Микъа: – Шимди мен билем ки, РАББИ манъа эйилик япар, чюнки эвимде левийли руханий бардыр! – деди.