[1] Беля вакътында олар Менден ярдым сорайджакъ ве: «Айдынъыз, РАББИмизге къайтайыкъ! О, хасталыкъ берди – О да тедавийлер, О, урды – О да яраларымызны сарар, – дейджек.
[2] – Эки куньде бизни яхшы этер, учюнджи куню аякъкъа турсатыр, ве биз Онынъ огюнде яшармыз.
[3] Айдынъыз, РАББИни таныйыкъ, Оны бильмеге тырышайыкъ. Ярыкъ танъда пейда олгъаны киби, О да пейда оладжакъ. Ягъмур кельгени киби, О бизге келир. Баарьнинъ сонъунда ягъмур киби, О, топракъны суварыр».
[4] – Эй, Эфраим, не япайым санъа? Эй, Ехуда, санъа не япайым? Сизинъ севгинъиз саба думанына ошай, тез гъайып олгъан чыкъны акъылгъа кетире.
[5] Бунынъ ичюн Мен оларны пейгъамберлер ярдымынен парчалай эдим, агъзымдан чыкъкъан сёзлернен ольдюре эдим. Меним къарарларым – саба ярыгъыдыр.
[6] Мен къурбанларынъыздан ве бахшышларынъыздан зияде ишанчлы севгинъизден разым, бутюнлей якъыладжакъ къурбанларынъыздан зияде Алланы биледжегинъизни истейим.
[7] Олар исе Адемге ошап, васиетимни бозды, анда Менден вазгечти.
[8] Гилад – яманлыкъ япкъанларнынъ шеэридир, къан излерине толудыр.
[9] Руханийлернинъ сюрюси – айдутлар такъымы кибидир: олар сакъланып, бирисини беклейлер, Шекем ёлунда ольдюрелер, пис шейлерни япалар.
[10] Исраиль эвинде дешетли шейлерни корьдим: Эфраим анда ороспулыкъкъа батты, Исраиль арамланды.
[11] Халкъымны сюргюнликтен къайтаргъанымдан сонъ, санъа да, Ехуда, джеза куню, оракъ вакъты киби, келеджек.