[1] Аллагъа къаршы чыкъкъаны ичюн, Самарие шеэри джезаланаджакъ. Анда яшагъанлар къылычтан оледжек, къучакъ балалары парчаланаджакъ, юклю къадынларынынъ къурсакълары ярыладжакъ.
[2] Эй, Исраиль! РАББИге, сенинъ Алланъа къайт! Къабаатларынъдан сен йыкъылдынъ.
[3] РАББИге къайтынъыз, Оны чагъырынъыз, Онъа айтынъыз: «Бутюн къабаатларымызны багъышла, эйиликнен бизни къабул эт, ве биз тиллеримизнен Санъа шукюр этеджекмиз».
[4] Ашшур энди бизни къуртармайджакъ, биз бир даа дженк атлары устюне минмейджекмиз. Шимди къолларымызнен япкъан шейлеримизге: «Сиз – бизим аллаларымыз», – айтмайджакъмыз. Оксюз тек Сенде мераметни тападжакъ.
[5] Оларны Менден узакълашмагъа истеклеринден тедавийлерим, джан-юректен оларны севеджегим, оларгъа къаршы ачувым ятышаджакъ.
[6] Мен Исраиль ичюн чыкъ киби оладжагъым. Ве о, занбакъ киби, чечек ачаджакъ, Ливандаки кедр киби, тамыр атаджакъ.
[7] О, далланып пытакъланаджакъ, дюльберлиги зейтюн тереги киби оладжакъ, къокъулары Ливан дагъларына ошайджакъ.
[8] Бир даа адамлар кольгесинде яшайджакъ ве чокъ богъдай берекетини джыяджакъ. Олар, юзюм чубугъы киби, чечек ачаджакъ, Ливан шарабы киби, нам къазанаджакъ.
[9] «Путлар манъа неге керек?» – дейджек Эфраим. Мен оны эшитеджегим ве оны бакъаджагъым. Мен гурь кипарис тереги киби оладжагъым, сен берекетинъни Менден кореджексинъ.
[10] Акъыллы адам бу шейлерни анъласын, икметли адам буны бильсин. РАББИнинъ ёллары догъру, ве инсафлы адамлар бу ёлларда юрер, РАББИге къаршы чыкъкъанлар исе анда йыкъылыр.