[1] РАББИ манъа бойле деди: – Бар да, кене апайынъа озь севгинъни косьтер. О башкъасынен ороспуланса да, оны, РАББИ исраиллилерни севгени дайын, сев. Олар башкъа аллаларгъа ибадет этелер, оларнынъ юзюм пителерини севелер, Алла исе оларны севе. Сен де озь апайынъны бойле сев.
[2] Бойледже, мен оны озюме он беш кумюшке, еди бучукъ чувал арпагъа сатын алдым.
[3] Онъа бойле дедим: – Сен меним эвимде чокъ яшайджакъсынъ. Ороспулыкъ этме, башкъа акъайларнен ятма. Мен де санъа бойле янашаджагъым.
[4] Исраиллилер чокъ вакъыт ичинде падишасыз, ёлбашчысыз яшайджакъ. Оларнынъ не къурбанлары, не къурбан ери, не эфод, не эв путлары оладжакъ.
[5] Бундан сонъ Исраиль огъуллары къайтаджакъ ве РАББИни, оларнынъ Алласыны, эм де Давут падишасыны къыдыраджакълар. Олар РАББИден къоркъаджакълар ве сонъки куньлериндеки Онынъ эйилигини буюк урьмет этеджеклер.