[1] Эски заманларда Алла бир къач кере тюрлю ёлларнен баба-деделеримизге Озь истеклерини пейгъамберлернинъ ярдымынен бильдире эди.
[2] Бу сонъки куньлерде исе О, бизге Озь сёзлерини Огълунынъ ярдымынен айта эди. Алла дюньядаки эр шейни Озь Огълунен яратып, Онъа бутюн барлыкъны мирас оларакъ берген.
[3] Огълунда Алланынъ шан-шурети парылдай, ве Онда Алланынъ Озю дос-догъру бутюнлей корюне. О, Озь къудретли Сёзюнен дюньядаки эр шейни бирликте багълап тура. Гуналар ичюн одеме эткен сонъ, О, юксекликтеки Юдже Алланынъ онъ тарафында ерлешти.
[4] Мелеклерге бакъкъанда, Огъул зияде яхшы олды, ве оларгъа коре Онъа дюльбердже бир ад берильди.
[5] Алла мелеклернинъ ич бирине: «Сен Меним Огълумсынъ. Бугунь Мен Санъа Баба олдым», я да: «Мен Онынъ Бабасы олурым, ве о – Меним Огълум олур», – демеген эди.
[6] Бундан гъайры, Алла Озь Биринджи Огълуны дюньягъа алып кирсеткенде, даа дей ки, Алланынъ эр бир мелеклери Онъа ибадет этсин.
[7] Мелеклер акъкъында, Алла мелеклерини рухларгъа чевире, хызметчилерини алевленген атешке айландыра, дениле.
[8] Огъул акъкъында исе бойле айтыла: «Эй, Алла, Сенинъ тахтынъ эбедийдир; догърулыкънен падишалыкъ япасынъ.
[9] Сен адалетни севесинъ, акъсыз ишлерни исе кореджек козюнъ ёкъ эди. Шунынъ ичюн Алла, Сенинъ Алланъ, Сенинъ башынъа къуванчнен ягъны тёкти, Сени аркъадашларынъдан устюн къойды».
[10] Даа бойле язылгъан: – Я Рабби, башында ерни Сен яраткъансынъ, коклер де – Сенинъ къолларынънынъ ишидир.
[11] Олар ёкъ олып кетеджек, амма Сен къаладжакъсынъ. Бир урба киби, эписи ипранаджакъ;
[12] Сен оларны, эски килимни киби, сараджакъсынъ, кирли урба дайын, денъиштиреджексинъ. Сен Озюнъ исе денъишмейджексинъ, Сенинъ йылларынъ ич битмейджек.
[13] Алла ич бир вакъыт мелеклернинъ бирине: «Душманларынъны аякъларынъ ичюн курсю япмагъанымдже, Меним онъ тарафымда отур!» – демеген эди.
[14] Мелеклернинъ эписи – тек хызмет эткен рухлардыр, олар къуртулышны аладжакъ адамларгъа хызмет этмек ичюн ёлланылгъандыр.