[1] Мен Раббининъ къурбан ери янында тургъаныны корьдим. О, бойле деди: – Колонналарнынъ башларына ур, къапу башы сарсылсын, тёпеси адамларнынъ башына тюшсюн. Сагъ къалгъанларны исе Мен къылычнен ольдюреджегим. Оларнынъ кимсеси къачып оламайджакъ, къуртулмагъа истегенлери де къуртулмайджакъ.
[2] О бир дюньягъа къадар къазып етселер, къолумнен оларны андан чыкъараджагъым. Коклерге котерильселер, оларны андан тюшюреджегим.
[3] Къармел дагъынынъ тёпесинде сакълансалар, анда да оларны тапып, тутаджагъым. Козюмнинъ огюнден денъизнинъ тюбюнде гизленселер, денъиз йыланына оларны тишлемеге буюраджагъым.
[4] Душманлары оларны сюргюн этселер, анда оларны къылычнен ольдюрмеге эмир береджегим. Козьлеримни оларгъа чевиреджегим, лякин ярдым дегиль, джеза береджегим.
[5] Ордуларнынъ РАББИ-Таалясы ерге тийгенинен, ер ирер, устюнде яшагъан эр кес агълар. Бутюн ер, Нил дерьясы киби, котериледжек, Мысыр дерьясы киби къабарып, ашагъы тюшеджек.
[6] Рабби Озь эвини коклерде ерлештирген, къуббесини ернинъ устюнде къургъан. О, денъизнинъ сувларыны чагъыра ве оларны ер юзюне тёкип ёллай. Онынъ Ады – РАББИ!
[7] – Эй, Исраиль огъуллары, сиз Меним ичюн хушлулар киби дегильмисиз? – дей РАББИ. – Мен исраиллилерни – Мысыр мемлекетинден, фелестинлилерни – Къафтор адасындан, арамлыларны – Кир шеэринден алып чыкъардым!
[8] – Мына, РАББИ-ТААЛЯнынъ козьлери бу гуналы падишалыкъны коре. Оны ер юзюнден къырып ташлайджагъым, амма Якъупнынъ эвини бус-бутюн ёкъ этмейджегим, – дей РАББИ.
[9] – Мына, Мен буюраджагъым ве Исраиль эвини бутюн халкълар арасында сачаджагъым. Элекнен ун элеген киби, Мен оларны элеп темизлейджегим, бир урлукъ исе ерге тюшмейджек.
[10] Халкъымнынъ гунакярлары эписи оледжек; «Беля бизге кельмез, башымызгъа тюшмез», – дегенлер къылычнен ольдюриледжек.
[11] – О куню йыкъыкъ эвге ошагъан Давутнынъ падишалыгъыны Мен янъыдан тиклейджегим, диварларыны тюзетеджегим, йыкъылгъан ерлерни янъыдан къураджагъым, оны эски замандаки киби япаджагъым.
[12] Сонъ олар Эдомнынъ къалгъан топрагъыны енъеджек ве Меним Адымнен адландырылгъан бутюн халкъларны запт этеджек, – дей бунынъ эписини япаджакъ РАББИ.
[13] – Мына, бойле куньлер келир ки, – дей РАББИ, – сабанджылар топракъ сюрмеге кельгенде, берекетни джыйып етиштирмеген оракъчыларгъа расткеледжек, урлукъ сачмагъа кельген адамлар исе юзюмни басып етиштирмегенлерни расткетиреджеклер. Юзюм шырасы дагълардан тамлайджакъ, бутюн байырлардан акъаджакъ.
[14] Халкъым Исраильни сюргюнликтен къайтараджагъым, ве олар бош шеэрлерни янъыдан къурып, анда яшайджакълар, юзюм багъларыны сачып, шарабыны ичеджеклер, багъчалар япып, махсулыны ашайджакълар.
[15] Мен оларны озьлерининъ топрагъында ерлештиреджегим, ве бир даа Мен оларгъа берген топракътан оларны къуваламайджакълар, – дей РАББИ, сизинъ Алланъыз.