Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 3:11

[1] او منی براتان! چُش مبیت، چه شما بازێنے استاد ببیت. چیا که زانێت، ما استادانی سرا گرانترێن دادرسیَ کپیت و

[2] ما سجّهێن باز رَدَ جنێن و ٹَگلَ ورێن. اگن کَسے چه وتی هبران ٹَگل مئوارت، تمان و کاملێن انسانے و وتی سَرجمێن جسم و جانئے مَهارا داشتَ کنت.

[3] اگن ما اسپانی دپا لگام بکنێن تان آیان وتی پرمانا بیارێن، گڑا آیانی سجّهێن جسم و جانا هر نێمگے که بلۆٹێن تاب داتَ کنێن.

[4] ٹوهێن بۆجیگان بچارێت. هرچُنت که باز مزن اَنت و په آیانی دێما برگا ترندێن گوات پکار اِنت، بله ناهُدا بۆجیگا گۆن هُردێن سُکّانے هر جاه که بلۆٹیت بارت.

[5] همے ڈئولا، زبان و لِلّک هم انسانئے جسمئے یک هُردُکێن بهرے بله مزنێن گُرّگَ جنت. اَنچش که آسئے هُردُکێن تریشکُکے، مزنێن جنگلے سۆچیت،

[6] زبان هم یک اَنچێن آسے که مئے جسم و جانئے رگ و بندانی تها سِلّیانی دنیایے. مردما پَهک سِلّ و آلودگَ کنت و آییئے درُستیگێن زِندا آسَ جنت. زبان وت آسے که چه تَهتَرونئے آسا رۆک بوتگ.

[7] هر ڈئولێن جانوَر، بالی مُرگ، مار و گۆج و دریایی سَهدار رامگ کنگَ بنت و انسانا اے کار کرتگ،

[8] بله هچکَس زبان و لِلّکا لگام کرتَ نکنت. زبان سرکَشّێن شِرّے که چه کُشۆکێن زهرا پُرّ اِنت.

[9] گۆن همے زبانا وتی هُداوندێن پتا ستا کنێن و گۆن همے زبانا هما مردمان نالتَ کنێن که هُدایا وتی شِکل و دْرۆشما اڈّ کرتگ‌اَنت.

[10] چه یکّێن دپا ستا و سنا هم درَ کئیت و بد‌دْوایی و نالت هم. او براتان! نباید اِنت چُش ببیت.

[11] بوتَ کنت چه یکّێن چمّگا سۆرێن و وشّێن آپ برُمبیت؟

[12] او منی براتان! اِنجیرئے درچکے زئیتونئے بَر داتَ کنت؟ یا که انگورئے درچکے اِنجیرَ دنت؟ همے ڈئولا، سۆرێن چمّگے وشّێن آپ رُمبێنتَ نکنت.

[13] شمئے نیاما دانا و اَگلمند کئے اِنت؟ بِلّێت اِشیا چه وتی شَرکِردیا پێش بداریت، گۆن هما بێکِبری و مهربانیا که چه هِکمتا کئیت.

[14] بله اگن شمئے دلا تهلێن هَسَدّ و وتگَرَزی مان اِنت، گڑا پَهر مکنێت، درۆگ مبندێت و اے راستیا بمَنّێت.

[15] اے ڈئولێن «هِکمت» چه بُرزاد اێرَ نئیئیت، زمینی، نَپْسانی و شئیتانی اِنت.

[16] چیا که هر جاه هَسَدّ و وتگَرَزی ببیت، اۆدا پِتنه و آشۆپ و دگه هر ڈئولێن گَندگیَ بیت.

[17] بله آ هِکمت که چه بُرزادَ کئیت، ائولا که پاک و پَلگار اِنت، رندا سُهل آرۆک و نرم، مَنّۆک و چه نێکی و رهمتئے بَر و سَمرا پُرّ اِنت، چه پرک و پێر و دورویی و دوپۆستیا هم دور اِنت.

[18] آ که سُهل و سَلاهئے تُهما کِشنت، پهرێزکاریَ رُننت.

آکوبئے کاگد — Chapters