[1] چه هُدا و هُداوندێن ایسّا مَسیهئے هِزمتکار، آکوبئے نێمگا په دوازدهێن کَبیلهان که دنیایا شِنگ و شانگ اَنت. شمارا دْرود سر بات.
[2] او براتان! وهدے وڑ وڑێن چَکّاس و آزمایشانَ کپێت، اے چیزّا سررێچێن شادهیے بزانێت.
[3] چیا که زانێت شمئے ایمانئے چَکّاس سَبر و اۆپارَ کاریت،
[4] بله بِلّێت که اے سَبر و اۆپار سَرجم ببیت تان شما رُست و رُدۆم بکنێت و تمان و کامل ببێت و شمارا هچ کمّیے مبیت.
[5] اگن چه شما یکّێئے زانت و هِکمت کمّ ببیت، چه هُدایا بلۆٹیت و هُدا، که چه وتی بَکشندگیا هرکَسا بے مِنَّت و شِگانَ دنت، آییا زانت و هِکمتَ بَکشیت.
[6] بله گۆن باورمندیا بلۆٹیت و هچ شکّے دلا مئیاریت، چیا که دودلێن مردم زِرئے چئول و مئوجانی ڈئولا اِنت که گۆن گواتا هر نێمگا لێٹَ وارت.
[7] اے وڑێن مردمے، چُش هئیال مکنت که آییا چه هُداوندا چیزّے رسیت.
[8] پرچا که آ دودل اِنت و وتی هچ کار و هچ کِردارئے سرا مُهر نه‌اۆشتاتگ.
[9] نێزگارێن برات، وتی مڑاه و اِزّتمندیئے سرا پَهر بکنت و
[10] هستۆمند، وتی دربێشی و نێزگاریئے سرا، چیا که هستۆمند دَشتئے گُلئے پئیما هُشکَ ترّیت و زئوالَ بیت.
[11] رۆچ گۆن وتی سۆچۆکێن بْرانزا سرَ کَشّیت و کاهان هُشکَ کنت، آیانی پُلَّ رِچنت و زێبایی‌اِش گارَ بیت. هستۆمند همے پئیما اِنت، وتی کَسب و کارانی چِن و لانچا گیمّریت و بێگواهَ بیت.
[12] بَهتاور هما اِنت که وتی آزمایش و چَکّاسان مُهرَ اۆشتیت. پرچا که وهدے آ چه چَکّاسان سربلندَ بیت، زِندمانئے هما تاج آییا رسیت که هُدایا په وتی دۆست دارۆکان واده کرتگ.
[13] آ که چَکّاسا کپیت، مگوَشیت: «اے هُدا اِنت که منا آزمایشَ کنت.» چیا که هُدا گۆن هچ بدیے چَکّاسگَ نبیت و هچکَسا چَکّاس و وسوَسها دئورَ ندنت.
[14] هرکَس که وسوَسهَ بیت، اے آییئے جندئے سِلّێن واهگ اَنت که گلاێننت و داما دئوریَ دئینت.
[15] سِلّێن واهگ که لاپ‌پُرَّ بنت، گڑا گناه پێدا بیت، گناه که رُدیت و مزنَ بیت، مرکَ کاریت.
[16] او منی دُردانگان! رَد مئوَرێت.
[17] هر نێکێن داد و هر تمانێن تُهپه و ٹێکی چه بُرزادَ کئیت، چه نور و رُژنئے پتئے نێمگا که هچبر بدلَ نبیت و هچ تهاری و ساهگێا آییئے اَرواه و جَبینا راه نێست.
[18] آییئے واهگ همے بوتگ که مارا چه راستیئے هبرئے وَسیلها پێدا بکنت، تانکه آییئے جۆڑ کرتگێنانی ائولی بَر و سَمر ببێن.
[19] او منی دُردانگان! شَرّ دلگۆش بکنێت. هرکَس باید اِنت اِشکنگا تئیار ببیت، بله هبرا اِشتاپ مکنت و زوتّ زَهر مگیپت.
[20] چیا که انسانئے زَهر و هِژم، آ پهرێزکاریا په بَر و سَمرَ نئیلیت که هُدا لۆٹیت.
[21] پمێشکا هر وڑێن پَلیتی و سجّهێن بدیان چه وتا دور کنێت و په بێکِبری و نرم‌دلی، هما گال و هبران دلا بدارێت که شمئے دل و جانا نادێنگ بوتگ و شمئے رَکّێنگئے واک و توانی هست.
[22] هُدائے هبرا، اَنچش سَهل و هُشکا گۆش مدارێت و وتا رَد مدئیێت، آییئے سرا کار بکنێت.
[23] چیا که هرکَس اے هبرا اِشکنت و آییئے سرا کارَ نکنت، هما مردمئے ڈئولا اِنت که وتی چِهرگا آدێنکا چاریت،
[24] وتا گندیت، بله اَنچش که چه آدێنکئے دێما دورَ بیت، هما دمانا وتی رنگ و دْرۆشما شمۆشیت.
[25] بله آ که وتی چمّان دێم په تمان و کاملێن شَریَت، بزان «آزاتیئے شَریَتا» تَرّێنیت و آییئے سرا مُهرَ اۆشتیت، شمۆشکارێن اِشکنۆکے نه‌اِنت، مَنّۆکێن کار کنۆکے. آ وتی کار و کِردا بَهتاورَ بیت.
[26] آ کَس که وتا هُدادۆستے زانت بله وتی زبانئے مَهارا داشتَ نکنت، وتا رَدَ دنت و گلاێنیت و آییئے «هُدادۆستیا» پایدگے نێست.
[27] هما هُدادۆستی که مئے هُداێن پت، پاک و بےائیبیَ زانت: «سکّیانی وهدا جنۆزام و چۆرئوانی دستا گِرگ» و «وتا چه اے دنیائے گَندگیان پاک دارگ» اِنت.