[1] بچارێت که پتا چۆنێن مِهرے مارا بَکشتگ که هُدائے چُکّ زانگ ببێن و بێشکّ ما هُدائے چُکّ اێن. دنیا مارا نزانت و پجّاهَ نئیاریت چیا که دنیایا آ هم پجّاه نئیاورت.
[2] او دُردانگان! انّون ما هُدائے چُکّ اێن، بله اَنگت زانگ نبوتگ که ما چے جۆڑ بئیگی اێن، همینچُکَ زانێن، وهدے آ زاهرَ بیت ما هم هماییئے ڈئولا بێن، پرچا که آ وهدی ما آییا هما پئیما گِندێن که آ هست.
[3] هرکَسا چه آییا چُشێن اُمێتے هست وتا پاکَ کنت، اَنچش که آ وت پاک اِنت.
[4] هرکَس که گناهَ کنت، شَریَتئے هلاپا کارَ کنت، چیا که گناه، ناشَری اِنت.
[5] شما زانێت، آ پَدَّر بوت تان گناهان گار و بێگواه بکنت، آییا هچ گناه نێست.
[6] آ کَس که آییئے اَرواه و جَبینا مانیت، گناهَ نکنت. هرکَس که گناهَ کنت ایسّایی ندیستگ و نزانتگی.
[7] او چُکّان! بچارێت کَسے شمارا گُمراه مکنت. هرکَس راستیئے راها رئوت، راستێن مردمے، اَنچش که آ، پاک و راست اِنت.
[8] آ که گناهَ کنت شئیتانئے چُکّ اِنت پرچا که شئیتان چه بُنگێجا گناه کنان اِنت. هُدائے چُکّ پمێشکا پَدَّر بوت که شئیتانئے کاران بپرۆشیت و زئوال بکنت.
[9] آ که چه هُدایا پێدا بوتگ گناهَ نکنت، پرچا که هُدائے زات آییا مان اِنت. گڑا آ گناه کرتَ نکنت، چیا که چه هُدایا پێدا بوتگ.
[10] هُدائے چُکّ و شئیتانئے چُکّ، همے پئیما زانگ و پجّاه آرگَ بنت، آ کَس که راستیئے راها نرئوت، هُدائے چُکّ نه‌اِنت و اَنچش آ کَس هم که گۆن وتی براتا مِهرَ نکنت.
[11] آ کُلئو و پئیگام که شما چه بُنگێجا اِشکت، همش اِنت که باید اِنت یکدومیا دۆست بدارێن.
[12] کایِنئے ڈئولا مبێن که شئیتانئے چُکّ اَت و وتی براتی کُشت. نون چیا آ کُشتی؟ په اے سئوَبا که آییئے جندئے کار و کِرد سِلّ و شئیتانی اتنت و براتئے کار نێک و هُدایی اتنت.
[13] او براتان! چه اے هبرا هئیرت مکنێت که دنیا گۆن شما نَپرتَ کنت.
[14] ما زانێن که چه مرکا گوَستگ و په زِندمانا رَستگێن، چیا که گۆن وتی براتان مِهرَ کنێن. هرکَس که مِهرَ نکنت، مرکئے ساهگا مانیت.
[15] کَسے که چه براتا بێزارَ بیت و نَپرتَ کنت هۆنیگے. شما زانێت، هۆنیگێن مردمے هچبر نمیرانێن زِندئے واهندَ نبیت.
[16] ما مِهر اے پئیما پجّاه آورت، چیا که مَسیها وتی جان، په مئیگی نَدر کرت، تانکه ما هم وتی جانا په براتان نَدر بکنێن.
[17] اگن کَسێا دنیایی مال و مِلکتے ببیت و براتێا مهتاج بگندیت بله په آییا بَزّگی مبیت، گڑا هُدائے مِهر چِه پئیما چُشێن مردمێئے دلا جاگهَ کنت؟
[18] او دُردانگێن چُکّان! بیاێت مِهر کنێن، بله نه په دپ و هبر، په دل و سِتک و گۆن کار و کِرد.
[19] چه همے کارا زانێن که ما، گۆن هَکّ و راستیا همبند و پئیوست اێن و اگن مئے دل مارا مئیاربار هم بکنت، اَنگت هُدائے دێما مُهر و دلجمَ بێن، چیا که هُدا چه مئے دل و هئیالان مستر اِنت و هر چیزّا زانت.
[21] او دُردانگان! اگن مئے دل و جَبین مارا مئیاربار مکنت، گڑا هُدائے گوَرا آسودگ و دلڈَڈّ اێن.
[22] آ وهدی هرچے چه آییا بلۆٹێن مارا رسیت، چیا که آییئے هُکم و پرمانانَ زورێن و په هماییئے وَشنۆدیا کارَ کنێن.
[23] آییئے هُکم همِش اِنت که آییئے چُکّ ایسّا مَسیهئے نامئے سرا باورمند ببێن و وت‌مان‌وتا مِهر بکنێن، هما پئیما که مارا هُکمی کرتگ.
[24] هرکَس که هُدائے هُکمانی سرا کارَ کنت، آییئے اَرواه و جَبینا مانیت و هُدا هم آ مردمئے دلا جاگهَ کنت. وتی روهی مارا بَکشتگ و اے پئیما زانێن که آ مئے دلا مانیت.