<Коринтлиқларға йезилған иккинчи хәт 6

[1] Биз Худа билән биллә хизмәт қилғучи сүпитидә Худаниң меһир-шәпқитиниң силәрдә бекарға кәтмәслигини өтүнимиз.

[2] Чүнки Худа мундақ дәйду: «Вақит-саати кәлгәндә, саңа қулақ салимән, Қутқузулуш күнидә саңа меһриванлиқ қилимән». Силәргә ейтип қояйки, Худаниң «Вақит-саати» дегини һазирдур, Худа­ниң қутқузуш күни бүгүндур.

[3] Башқиларниң ишәнчигә тосалғу болидиған ишларни қилип, әлчилик хизмитимизгә дағ кәлтүрмәйватимиз.

[4] Бәлки һәммә ишта Худаниң хизмәткарлири екәнлигимизни көрситип, һәр хил мүшкүл­лүк, аваричилик вә җапа-мәшәқәтләргә бәрдашлиқ бериватимиз.

[5] Таяқ йедуқ, зинданда яттуқ, топилаңчиларниң паракәндичи­лик­лиригә дуч кәлдуқ, һалимиздин кәткидәк ишлидуқ, уйқисиз қалдуқ вә ачарчилиқларға учридуқ.

[6] Паклиғимиз, әқил-параситимиз, сәвир-тақитимиз, меһриванлиғимиз, сәмимий муһәббитимиз вә Муқәддәс Роһтин кәлгән күч билән өзимизниң Худаниң хизмәткарлири екән­лигимизни көрсәттуқ.

[7] Худаниң һәқиқитини йәткүздуқ, Худаниң қудритиниң биз билән биллә екәнлигини намайән қилдуқ. Һәққаний­лиқни өзимизгә қурал қилип, түрлүк һуҗумларға зәрбә бериш билән биргә өзимизниму қоғдидуқ.

[8] Һөрмәткиму сазавәр болдуқ, һақарәт­ләр­гиму учридуқ. Әйипкиму буйрулдуқ, махташқиму муйәссәр болдуқ. Кишиләр бизни алдамчиму деди, бирақ биз дурус кишиләр­миз.

[9] Тонулмиған әрзимәс кишиләрдәк қаралсақму, лекин һәммигә тонуш­миз. Өлүм гирдавида болсақму, лекин йәнила һаятмиз. Таяқ йегән болсақму, өлтүрүлмидуқ.

[10] Қайғу-әләмдә болсақму, һемишәм шат-хораммиз. Намрат болсақму, нурғун кишиләрни роһий җәһәттә бай қиливатимиз. Һеч нәрсимиз йоқ болсиму, һәммигә егимиз.

[11] Әй коринтлиқлар, силәргә очуқ-ашкарә сөзлидуқ, силәргә бағри­мизни кәң ачтуқ.

[12] Силәрдин муһәббитимизни айимидуқ, лекин силәр биздин муһәббитиңларни айидиңлар.

[13] Мән силәргә өз пәрзәнт­лиримгә ейтқандәк ейтайки, кәң қосақ болуп, бизгә худди биз силәргә муамилә қилғандәк муамилә қилиңлар.

[14] Ишәнмәйдиғанлар билән бир боюнтуруққа кирмәңлар. Чүнки һәққанийлиқ билән һәққанийсизликниң оттурисида қандақму ортақ­лиқ болсун?! Йоруқлуқ билән қараңғулуқ қандақму чиқиша­лисун?!

[15] Мәсиһ билән шәйтан қандақму келишәлисун?! Мәсиһийләр билән мәсиһий әмәсләрниң немә ортақлиғи болсун?!

[16] Худаниң ибадәт­ханиси билән бутлар арисида қандақму бирлик болсун?! Биз мәңгү һаят Худаниң ибадәтханиси. Худди Худаниң ейтқинидәк: «Хәлқим ичидә туримән, Уларниң арисида жүримән. Уларниң Худаси болимән, Уларму Мениң хәлқим болиду».

[17] Шуниң үчүн Пәрвәрдигар мундақ дәйду: «Ишәнмәйдиғанлардин айрилип нери туруңлар. Напак ишларға йеқин йолимаңлар, Шунда Мән силәрни қобул қилимән». «Һәммигә қадир Пәрвәрдигар йәнә:

[18] ‹Силәргә Ата болимән. Силәрму Мениң оғул-қизлирим болисиләр›, дәйду».