[1] کلام خداوند که در ایام یوتام و آحاز و حِزِقیا، پادشاهان یهودا، بر میکاهِ مورِشِتی نازل شد و آن را دربارۀ سامِرِه و اورشلیم دید:
[2] ای همۀ قومها، بشنوید، و ای زمین و هرآنچه در آن است، گوش فرا~دهید؛ خداوندگارْ یهوه بر شما شاهد باشد، آری، خداوندگار از معبد مقدسش بر شما شهادت دهد.
[3] زیرا هان خداوند از مکان خویش بیرون میآید؛ او نزول کرده، بر بلندیهای زمین میخرامد.
[4] کوهها زیر او گداخته میشود، و درّهها شکافته میگردد، همچون موم در برابر آتش، و مانند آبی که در سراشیبی ریخته شود.
[5] اینهمه به سبب عِصیان یعقوب و گناهان خاندان اسرائیل است. عِصیان یعقوب چیست؟ آیا سامِرِه نیست؟ و مکانهای بلند یهودا کدام است؟ آیا اورشلیم نیست؟
[6] پس سامِرِه را به ویرانهای در صحرا بدل خواهم کرد، و به مکانی برای غرس تاکستانها؛ سنگهایش را به وادی خواهم ریخت، و بنیانش را منکشف خواهم کرد.
[7] همۀ تمثالهای تراشیدهاش خرد خواهد شد، همۀ مزدهایش در آتش خواهد سوخت، و همۀ بتهایش را نابود خواهم کرد. زیرا آنها را از مزد فاحشگی اندوخته است، پس به مزد فاحشگی نیز برگردانیده خواهند شد.
[8] از این رو ماتم و شیون خواهم کرد، و پایْبرهنه و عریان راه خواهم رفت. مانند شغالها ماتم خواهم کرد، و همچون شترمرغان نوحهگری خواهم نمود.
[9] زیرا جراحات سامِرِه علاجناپذیر است و تا به یهودا رسیده؛ حتی به دروازۀ قوم من، یعنی به اورشلیم نزدیک شده است.
[10] این را در جَت اعلام مکنید، و به هیچ وجه گریه منمایید. در بِیتعَفرَه، در خاک بغلطید.
[11] ای که در شافیر ساکنی، عریان و شرمگین، بگذر. ساکنان صَئانان بیرون نمیآیند؛ بِیتایصِل ماتم میکند، و حمایتش را از شما برمیگیرد.
[12] ساکنانِ ماروت از فرط انتظار برای آسایش بیمار گشتهاند، زیرا بلا از جانب خداوند بر دروازۀ اورشلیم نازل شده است.
[13] ای که در لاکیش ساکنی، اسبان تیزرو را به ارابهها بربند! لاکیش آغاز گناه برای دختر صَهیون بود، زیرا عِصیان اسرائیل در تو یافت شد.
[14] پس هدایای خداحافظی به مورِشِتجَت پیشکش خواهی کرد؛ خانههای اَکزیب امیدی کاذب برای پادشاهان اسرائیل خواهد بود.
[15] ای ساکنِ مَریشَه، من دیگر بار کسی را به تصرف تو خواهم فرستاد، و جلال اسرائیل به عَدُلّام خواهد آمد.
[16] موی سرت را بچین و خویشتن را به سبب فرزندان نازنینت بیمو ساز! سر خود را به گَریِ سَرِ کرکس گردان، زیرا ایشان از نزد تو به تبعید خواهند رفت.