[1] ای خاندان اسرائیل، این کلام را که چون مرثیه بر شما می‌خوانم، بشنوید:
[2] «اسرائیلِ باکره افتاده است و دیگر بر نخواهد خاست؛ در سرزمینش مطرود مانده، و کسی نیست که او را برخیزاند.»
[3] زیرا خداوندگارْ یهوه چنین می‌گوید: «از هزار تن که از شهری به نبرد می‌روند، تنها صد تن برای خاندان اسرائیل بر جا خواهند ماند، و از صد تن که به نبرد می‌روند، تنها ده تن بر جا خواهند ماند.»
[4] زیرا خداوند به خاندان اسرائیل چنین می‌گوید: «مرا بجویید و زنده بمانید؛
[5] اما بِیت‌ئیل را نجویید؛ به جِلجال داخل نشوید، و به بِئِرشِبَع عبور نکنید؛ زیرا جِلجال به‌یقین به تبعید خواهد رفت و بِیت‌ئیل نابود خواهد شد.»
[6] خداوند را بجویید و زنده بمانید، مبادا وی همچون آتش بر خاندان یوسف شعله برکشد و آن را بسوزاند، و کسی در بِیت‌ئیل نباشد تا آن را خاموش کند.
[7] ای شما که انصاف را به اَفسَنتین بدل می‌کنید و عدالت را زیر پا می‌افکنید!
[8] آن که ثریا و جبّار را آفرید، که ظلمت غلیظ را به سپیدۀ صبح بدل می‌کند، و روز را شبِ تاریک می‌سازد؛ آن که آبهای دریا را فرا~می‌خوانَد و آنها را بر سطح زمین فرو~می‌ریزد، نام او یهوه است؛
[9] او ویرانی را بر سر زورمندان نازل می‌کند، و دژها را ویران می‌سازد.
[10] ایشان از آن که در محکمه حکم می‌کند، نفرت دارند، و آن را که به صداقت سخن می‌گوید، مکروه می‌دارند.
[11] بنابراین، چون شما بینوایان را پایمال می‌کنید و از آنها مالیات گندم می‌ستانید، هرچند خانه‌ها از سنگهای تراشیده بسازید، در آنها ساکن نخواهید شد؛ و هرچند تاکستانهای دلپسند غرس کنید، از شراب آنها نخواهید نوشید.
[12] زیرا می‌دانم که نافرمانیهایتان بسیار است و گناهانتان عظیم، ای شما که بر پارسایان ستم می‌کنید و رشوه می‌گیرید، و حقِ نیازمندان را در محکمه از ایشان دریغ می‌دارید.
[13] بنابراین، دانا در چنین زمانه‌ای خاموش خواهد ماند، زیرا زمانۀ بدی است.
[14] نیکویی را بجویید و نه بدی را، تا زنده بمانید؛ و بدین‌گونه یهوه خدای لشکرها با شما خواهد بود، چنانکه خود می‌گویید.
[15] از بدی نفرت کنید و نیکویی را دوست بدارید، و در محکمه، عدالت را برقرار سازید؛ شاید فیض یهوه خدای لشکرها شامل حال باقیماندگانِ یوسف شود.
[16] پس خداوندگار، یهوه خدای لشکرها، چنین می‌گوید: «در همۀ میدانها نوحه‌گری خواهد بود، و در همۀ کوچه‌ها خواهند گفت: ”وای! وای!“ کشاورزان را برای سوگواری فرا~خواهند خواند، و آنان را که مرثیه‌خوانی می‌دانند، برای نوحه‌گری.
[17] در همۀ تاکستانها نوحه‌گری خواهد بود»، زیرا، خداوند می‌گوید، «از میان شما عبور خواهم کرد.»
[18] وای بر شما که مشتاق روز خداوند هستید! روز خداوند را برای چه می‌خواهید؟ زیرا که تاریکی خواهد بود، و نه روشنایی؛
[19] مانند کسی که از شیری بگریزد و با خرسی مواجه شود، یا به خانه داخل شده، دست بر دیوار بگذارد، و ماری او را بگزد!
[20] آیا روز خداوند به عوض روشنایی، تاریکی نخواهد بود؟ ظلمت غلیظی که در آن هیچ نوری نباشد؟
[21] «من از جشنهای شما نفرت و کراهت دارم، و از گردهم‌آیی‌های مخصوص شما بیزارم.
[22] اگرچه قربانیهای تمام‌سوز و هدایای آردیتان را به من تقدیم کنید، نخواهم پذیرفت؛ و قربانیهای رفاقتِ پرواریهای شما را منظور نخواهم داشت.
[23] سر و صدای سرودهایتان را از من دور کنید؛ من به نوای چنگهای شما گوش نخواهم کرد.
[24] بلکه بگذارید انصاف همچون آب جاری شود، و عدالت همچون نهر دائمی.
[25] «ای خاندان اسرائیل، آیا در آن چهل سال در بیابان، برای من قربانی و هدیه آوردید؟
[26] شما سَکّوت، پادشاه خود، و کیوان، ستارۀ خدایان خویش، یعنی تمثالهایی را که برای خویشتن ساختید، حمل کردید.»
[27] بنابراین، یهوه که نامش خدای لشکرهاست می‌گوید، «من شما را به فراسوی دمشق تبعید خواهم کرد.»