[1] ข่าวดีเรื่องพระเยซูคริสต์ผู้เป๋นบุตรของพระเจ้าได้ตั้งเก๊าจาอี้ว่า
[2] ในหนังสืออิสยาห์ผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าได้เขียนไว้ว่า “เฮาจะส่งคนส่งข่าวนำหน้าต้านไปก่อน เขาจะเกียมคนหื้อพร้อมก่อนต้านมา”
[3] “มีเสียงฮ้องเอิ้นของคนนึ่งในดินแดนทุรกั๋นดารว่า ‘เกียมใจ๋หื้อพร้อมสำหรับก๋านเข้ามาขององค์พระผู้เป๋นเจ้า จงแป๋งหนตางซื่อๆ หื้อพระองค์’ ”
[4] คนส่งข่าวนี้คือยอห์นผู้หื้อบัพติศมา ต้านผดมาในดินแดนทุรกั๋นดาร ต้านบอกหื้อคนกลับใจ๋จากบาป แล้วฮับบัพติศมา เปื้อพระเจ้าจะยกโต้ษบาปหื้อ
[5] คนตังหลายตี้มาจากกรุงเยรูซาเล็มกับคนตี้มาจากแคว้นยูเดียปากั๋นมาฟังยอห์นเตสนา เมื่อหมู่เขาสารภาพบาปแล้ว ยอห์นก็หื้อหมู่เขาฮับบัพติศมาในแม่น้ำจอร์แดน
[6] ยอห์นอยู่ในดินแดนทุรกั๋นดาร เขาใจ๊จีวิตอย่างเรียบง่าย นุ่งเสื้อผ้าตี้แป๋งจากขนอูฐ มีสายฮ้างหนังมัดแอวแบบเดียวกับเอลียาห์ผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าในสมัยโบราณ กิ๋นจั๊กแต๋นกับน้ำเผิ้งป่าเป๋นอาหาร
[7] ยอห์นบอกหื้อฮู้ว่า “จะมีคนนึ่งมาเมื่อลูนเฮา ต้านผู้นั้นจะยิ่งใหญ่เหลือเฮา แม้แต่แก้สายมัดเกิบของต้าน ตั๋วเฮายังบ่สมควรจะก้มลงไปเยียะจาอั้นเลย
[8] เฮาหื้อหมู่ต้านฮับบัพติศมาด้วยน้ำ แต่ต้านผู้ตี้จะมานั้นจะหื้อฮับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์”
[9] ในต๋อนนั้นพระเยซูเตียวตางมาจากเมืองนาซาเร็ธในแคว้นกาลิลี แล้วยอห์นได้หื้อบัพติศมาพระองค์ในแม่น้ำจอร์แดน
[10] ต๋อนตี้พระเยซูผดขึ้นมาจากน้ำ พระองค์ก็หันต๊องฟ้าแหวกออกเป๋นฮ่อม พระวิญญาณมีฮูปฮ่างเหมือนนกก๋าแก๋ลงมาหาพระองค์
[11] แล้วมีเสียงจากฟ้าสวรรค์ว่า “ต้านเป๋นลูกตี้เฮาฮัก เฮาเปิงใจ๋ต้านแต๊ๆ”
[12] ตันใดนั้นพระวิญญาณก็ส่งพระเยซูเข้าไปอยู่ในดินแดนทุรกั๋นดาร
[13] พระองค์อยู่ตี้หั้นเป๋นเวลาสี่สิบวัน ซาต๋านก็มาลองใจ๋พระองค์ตลอด ตี้หั้นมีสัตว์ป่า หมู่ทูตสวรรค์ก็มาผ่อกอยพระองค์ตวย
[14] หลังจากยอห์นผู้หื้อบัพติศมาโดนยับขังคอกแล้ว พระเยซูก็ปิ๊กไปแคว้นกาลิลี ตั้งเก๊าเตสนาสั่งสอนเรื่องข่าวดีของพระเจ้าหื้อคนตี้หั้นว่า
[15] “เถิงเวลาแล้ว แผ่นดินของพระเจ้าใก้เข้ามาแผวแล้ว หื้อกลับใจ๋จากบาปเหีย กับเจื้อในข่าวดีของพระเจ้านี้ตวย”
[16] ต๋อนตี้พระเยซูเตียวไปต๋ามฮิมฝั่งทะเลสาบกาลิลีอยู่นั้น ก็หันใส่คนหาป๋าสองคนปี้น้องก่ำลังต้อดแหอยู่ คนอ้ายจื้อซีโมน คนน้องจื้ออันดรูว์
[17] พระองค์ก็อู้กับหมู่เขาว่า “ตวยเฮามาเป๋นสาวกเฮาเต๊อะ เฮาจะสอนหื้อต้านเซาะหาคนเหมือนเซาะหาป๋า”
[18] ตึงสองคนก็สวะแห แล้วปากั๋นตวยพระองค์ไปบ่าเดี่ยวนั้นเลย
[19] พระองค์เตียวต่อไปแหมน่อย ก็หันยากอบกับยอห์นน้องของเขา ตึงสองคนเป๋นลูกบ่าวของเศเบดี หมู่เขาก่ำลังซ่อมแหอยู่ในเฮือ
[20] พระองค์ฮ้องหมู่เขาตึงสองหื้อไปตวยพระองค์ เขาก็ละป้อตึงหมู่ลูกจ้างไว้ในเฮือ แล้วตวยพระองค์ไปบ่าเดี่ยวนั้นเลย
[21] พระเยซูกับหมู่สาวกเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม เมื่อเถิงวันสะบาโต พระองค์เข้าไปในธรรมศาลาของจาวยิว แล้วเตสนาสั่งสอนคนตังหลาย
[22] คนตังหลายก็ปากั๋นงืดในกำสอนของพระองค์ ย้อนว่าพระองค์สอนอย่างผู้ตี้มีสิทธิอำนาจแต๊ๆ บ่เหมือนหมู่ธรรมาจ๋ารย์
[23] แล้วจู่ๆ ก็มีป้อจายคนนึ่งในธรรมศาลานั้นตี้มีผีฮ้ายเข้า
[24] ฮ้องเสียงดังว่า “พระเยซูจาวนาซาเร็ธ มายุ่งกับหมู่เฮาเยียะหยัง ต้านจะมาทำลายหมู่เฮากา เฮาฮู้ว่าต้านเป๋นใผ ต้านเป๋นผู้บริสุทธิ์ของพระเจ้า”
[25] พระเยซูสั่งผีนั้นว่า “จะไปปากนัก ออกมาจากเขาบ่าเดี่ยวนี้”
[26] ผีฮ้ายก็เยียะหื้อป้อจายคนนั้นดิ้นโจ่งดิ้นจ่างกับฮ้องเสียงดัง แล้วก็ออกจากตั๋วเขาไป
[27] คนตังหลายก็ปากั๋นงืดอู้กั๋นว่า “ปาดโทะ อะหยังเป๋นล้ำเป๋นเหลือเนียะ ต้องเป๋นกำสอนใหม่แน่ๆ มีสิทธิอำนาจแต๊ๆ ขนาดต้านสั่งหื้อผีฮ้ายออก มันก็เจื้อฟัง”
[28] แล้วจื้อเสียงของพระองค์ก็โด่งดังไปเวยขนาด มีคนอู้สืบกั๋นไปใคว่แคว้นกาลิลี
[29] เมื่อพระเยซูกับหมู่สาวกของพระองค์ออกจากธรรมศาลาแล้ว พระองค์ก็เข้าไปในเฮือนหลังนึ่ง เป๋นเฮือนของซีโมนกับอันดรูว์ ยากอบกับยอห์นก็เข้าไปตวย
[30] แม่เมียของซีโมนบ่สบายเป๋นไข้นอนอยู่ หมู่เขาก็เล่าอาก๋านของนางหื้อพระองค์ฟัง
[31] พระองค์ก็เตียวเข้าไปก๋ำมือนาง แล้วตุ้มหื้อลุกขึ้นนั่ง นางก็หายจากไข้ แล้วนางก็ลุกขึ้นฮับใจ๊ผ่อกอยพระเยซูกับหมู่สาวก
[32] เมื่อแลงวันนั้นต๋อนตะวันตกดินแล้ว คนตึงเมืองก็ปากั๋นเอาคนเป๋นพยาธิพะยำ ตึงคนตี้โดนผีเข้ามาหาพระเยซู
[33] ปากั๋นมาออถ้าอยู่ตี้ปะตู๋หน้าบ้าน
[34] พระองค์จึงฮักษาคนจ๋ำนวนนักตี้เป๋นพยาธิพะยำต่างๆ หื้อหาย ตึงขับไล่ผีออกไปจากหลายคนแหมตวย แต่พระองค์ห้ามบ่หื้อหมู่มันอู้ ย้อนหมู่มันฮู้แล้วว่าพระองค์เป๋นใผ
[35] วันนึ่งพระเยซูลุกขึ้นในเวลาเจ๊ามืด เตียวออกจากบ้านไปอธิษฐานในตี้สงัดดักเย็น
[36] ซีโมนตึงเปื้อนก็ออกตวยเซาะหาพระองค์
[37] เมื่อปะแล้วหมู่เขาก็บอกว่า “คนตังหลายปากั๋นตวยเซาะหาพระองค์อยู่”
[38] แต่พระองค์ตอบว่า “หื้อหมู่เฮาไปเมืองอื่นต๋ำหมู่นี้กั๋นเต๊อะ เฮาจะสั่งสอนตี้หั้นตวย ตี้เฮามานี่ก็เปื้อมาสั่งสอนเน่อ”
[39] พระองค์ก็เตียวตางไปใคว่แคว้นกาลิลี เตสนาสั่งสอนต๋ามธรรมศาลาของจาวยิว แล้วขับไล่ผีแหมหลายตั๋วออกไปจากหลายคนตวย
[40] มีป้อจายคนนึ่งเป๋นขี้ตู้ด เขามาคุกเข่าอ้อนวอนขอพระเยซูว่า “พระองค์เจ้าข้า ถ้าพระองค์ใค่จ้วยข้าพเจ้าหื้อหาย ข้าพเจ้าก็จะหายแน่ๆ”
[41] พระเยซูฮู้สึกอินดูก็ยื่นมือออกไปหยุบป้อจายคนนั้น แล้วอู้ว่า “เฮาใค่จ้วย จงหายโรคเต๊อะ”
[42] แล้วโรคของเขาก็หายบ่าเดี่ยวนั้นเลย ตึงเนื้อตึงตั๋วก็สะอาดหมดใส
[43] ก่อนตี้พระเยซูจะหื้อเขาไป พระองค์สั่งว่า
[44] “ห้ามเล่าเรื่องนี้หื้อใผฟังเน่อ แต่หื้อไปแสดงตั๋วต่อปุโรหิต แล้วเอาเครื่องปู่จาสำหรับคนตี้หายโรคนี้ ไปถวายต๋ามกำสั่งของบทบัญญัติของโมเสส เปื้อแสดงหื้อคนตังหลายฮู้ว่าเจ้าหายโรคแล้ว”
[45] แต่เมื่อป้อจายคนนี้ออกไปแล้ว ก็เล่าหื้อคนตังหลายฟังจ๋นฮู้กั๋นไปใคว่หมด เยียะหื้อพระเยซูเข้าไปในเมืองอย่างเปิดเผยบ่ได้ พระองค์ก็ต้องหลบอยู่นอกเมือง แต่ก็ยังมีคนนักขนาดจากกู้หนกู้แห่งหลั่งไหลมาหาพระองค์