[1] ต๋อนตี้พระเยซูก่ำลังเตียวออกจากบริเวณพระวิหาร หมู่สาวกมาจี๊หื้อพระองค์ผ่อตึกต่างๆ ในบริเวณพระวิหาร
[2] พระองค์อู้กับหมู่เขาว่า “ต้านตังหลายหันตึกหมู่นี้ก่อ เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า บ่าหินตี้ซ้อนกั๋นหมู่นี้จะถูกเตขว้างจ๋นบ่หันวางซ้อนกั๋นเลยสักก้อน”
[3] ต๋อนตี้พระเยซูก่ำลังนั่งอยู่บนดอยบ่ากอกเทศ หมู่สาวกมาถามพระองค์เป๋นก๋านส่วนตั๋วว่า “ขอบอกหมู่เฮากำเต๊อะว่า สิ่งหมู่นี้จะเกิดขึ้นเมื่อใด แล้ววันตี้พระองค์จะมากับวันสิ้นโลกจะมีหมายสำคัญอะหยังพ่อง”
[4] พระองค์ตอบว่า “หละวังหื้อดี ห้ามหื้อใผจุล่ายต้านเน่อ
[5] ย้อนว่าจะมีหลายคนอ้างจื้อของเฮาว่า ‘เฮาเป๋นพระคริสต์’ แล้วจุล่ายหื้อหลายคนหลงเจื้อ
[6] ต้านตังหลายจะได้ยินเรื่องสงคราม กับได้ข่าวลือว่าเกิดสงครามตึงใก้ตึงไก๋ ก็บ่ถ้าตกอกตกใจ๋ ย้อนเรื่องจาอี้จะต้องเกิดขึ้นก่อน แต่ยังบ่เถิงวันเสี้ยงสุดของโลกเตื้อ
[7] ประเทศนึ่งจะสู้ฮบกับแหมประเทศนึ่ง อาณาจักรนึ่งก็จะสู้ฮบกับแหมอาณาจักรนึ่ง จะเกิดก๋านกั้นข้าวอยากน้ำกับแผ่นดินจะไหวหลายตี้
[8] แต่เหตุก๋ารณ์หมู่นี้ก็เผียบเหมือนก๋านตั้งเก๊าเจ็บต๊องก่อนเกิดลูก
[9] “หมู่ต้านจะถูกยับไปทรมาน แล้วถูกฆ่า คนจะจังต้านใคว่ไปหมด ย้อนว่าหมู่ต้านได้ติดต๋ามเฮา
[10] เถิงต๋อนนั้นหลายคนจะเลิกเจื้อ จะหักหลังกั๋นกับจะจังกั๋นตวย
[11] จะมีผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าตั๋วป๋อมหลายคน แล้วมาจุล่ายคนจ๋ำนวนนัก
[12] คนตังหลายจะบ่มีความฮักหื้อกั๋นแหมต่อไป ย้อนว่าความบ่ดีจะนักขึ้นติกๆ
[13] แต่ถ้าใผตี้ทนได้จ๋นเถิงตี้สุดจะได้ฮับความรอดป๊นบาปโต้ษ
[14] คนจะบอกข่าวดีเรื่องแผ่นดินของพระเจ้าไปใคว่ตึงโลก เปื้อกู้จ้าดจะได้ยินข่าวดีนี้ แล้ววันสิ้นโลกจะมาเถิง
[15] “ดาเนียลผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าเกยอู้เถิง ‘สิ่งตี้มาย่ำสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ตี้เยียะหื้อเกิดความฉิบหาย’ เมื่อต้านหันสิ่งนั้นตั้งอยู่ในสถานตี้ศักดิ์สิทธิ์ (หื้อคนตี้อ่านกำนี้เข้าใจ๋ความหมายหื้อดี)
[16] ก็หื้อคนตี้อยู่ในแคว้นยูเดียขะใจ๋หนีไปอยู่บนดอยเวยๆ
[17] คนตี้อยู่บนดาดฟ้าหลังคาบ้าน ห้ามลงมาปิ๊กเข้าไปเก็บคัวในบ้าน
[18] คนตี้อยู่ต๋ามโต้งต๋ามนา ห้ามปิ๊กไปเอาเสื้อคุมตี้บ้าน หื้อลวดหนีไปเลย
[19] ในหว่างนั้นความฉิบหายก็จะเกิดกับหมู่แม่มานกับแม่ลูกหน้อยตี้ลูกยังกิ๋นนมอยู่
[20] หื้ออ้อนวอนขอพระเจ้าตี้จะบ่ต้องหนีในหน้าหนาว กาว่าในวันสะบาโต
[21] ย้อนว่ายามนั้นจะเกิดความตุ๊กยากลำบากอย่างใหญ่หลวงขนาด อย่างตี้บ่เกยเกิดขึ้นมาก่อนเลย นับตั้งแต่โลกเกิดขึ้นจ๋นเถิงบ่าเดี่ยวนี้ กับจะบ่มีจาอี้เกิดขึ้นแหมเลย
[22] ถ้าพระเจ้าบ่หย้อวันเวลาหมู่นั้นหื้อสั้นลง ก็จะบ่มีใผรอดจีวิตเลย แต่ย้อนว่าพระองค์หันแก่คนตี้พระองค์ได้เลือกไว้เป๋นของพระองค์แล้ว ก็หื้อเวลานั้นสั้นลง
[23] ในเวลานั้นถ้ามีคนใดมาบอกว่า ‘ผ่อลอพระคริสต์อยู่หั้น’ กาว่า ‘พระคริสต์อยู่นี้’ ห้ามเจื้อเขาเน่อ
[24] ย้อนว่าจะมีพระคริสต์ตั๋วป๋อม กับผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าตั๋วป๋อมเกิดขึ้น แล้วหมู่เขาก็จะเยียะก๋านอัศจ๋รรย์กับหมายสำคัญต่างๆ เปื้อจุล่ายแม้แต่คนตี้พระเจ้าได้เลือกไว้แล้ว ถ้าเป๋นไปได้
[25] ฟังไว้หื้อดีเน่อ เฮาได้เตื๋อนหมู่ต้านไว้ก่อนแล้ว
[26] “ย้อนจาอั้นถ้ามีใผมาบอกต้านตังหลายว่า ‘หั้นลอ พระคริสต์อยู่ตี้ดินแดนทุรกั๋นดาร’ ห้ามออกไปหาเขา กาว่าถ้ามีคนบอกว่า ‘พระคริสต์หลบอยู่นี่ลอ’ ก็ห้ามเจื้อเน่อ
[27] ย้อนว่าเมื่อบุตรมนุษย์มา จะเผียบเหมือนกับฟ้าแมบตังวันออก อยู่ตังวันตกก็หันแจ้งหลึ้ง
[28] เหมือนกับตี้ไหนมีซากศพ ตี้หั้นก็จะมีหมู่แฮ้งหลุ้มต๋อมกั๋นเต๋มไปหมด
[29] “ตันทีตี้เวลาตุ๊กยากลำบากนั้นผ่านป๊นไปแล้ว ‘ตะวันจะมืดตึ๊ก เดือนจะบ่ส่องแสง ดาวจะหยวะตกจากต๊องฟ้า หมู่ผู้มีอำนาจตังหลายในต๊องฟ้าก็จะถูกสั่นไหวเฝื่อนคลอน’
[30] “ในเวลานั้นจะมีหมายสำคัญบนต๊องฟ้าบอกหื้อฮู้ว่า บุตรมนุษย์ก่ำลังมา คนตังหลายหมดตึงโลกจะไห้สนั่นปั่นปื๊น หมู่เขาจะหันบุตรมนุษย์ลงมาบนเมฆในต๊องฟ้าด้วยฤทธิ์อำนาจกับรัศมีอันยิ่งใหญ่
[31] พระองค์จะส่งหมู่ทูตสวรรค์ของพระองค์มา พร้อมกับเสียงแกตี้ดังขนาด หมู่ทูตสวรรค์นั้นจะมารวบรวมคนตี้พระองค์เลือกไว้แล้ว จากตึงสี่ทิศตั้งแต่ขอบฟ้าเผิกนึ่ง จ๋นเถิงสุดขอบฟ้าแหมเผิกนึ่ง
[32] “หื้อเฮียนฮู้จากเรื่องเก๊าบ่าเดื่อคือ เมื่อกิ่งบ่าเดื่อโป่งใบใหม่ ต้านก็ฮู้ว่าใก้จะเถิงหน้าฮ้อนแล้ว
[33] ก็เหมือนเดียวกั๋น เมื่อต้านตังหลายหันเหตุก๋ารณ์ตี้เฮาบอกแล้ว ก็หื้อฮู้ว่าใก้เถิงเวลาตี้พระองค์จะมา ใก้จะเถิงเวลาแต๊ๆ แล้วเน่อ
[34] เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า คนในยุคนี้จะยังบ่ต๋ายก่อนเหตุก๋ารณ์ตี้ว่าหมู่นี้จะเกิดขึ้น
[35] ต๊องฟ้ากับโลกจะยุบหายไป แต่ถ้อยกำของเฮาจะบ่สูญหายไปเลย
[36] “แต่ว่าวันนั้นเวลานั้นตี้สิ่งหมู่นี้จะเกิดขึ้น บ่มีใผฮู้สักคน หมู่ทูตสวรรค์ก็บ่ฮู้ บุตรของพระเจ้าก็บ่ฮู้ มีก้าพระบิดาองค์เดียวเต้าอั้นตี้ฮู้
[37] เมื่อบุตรมนุษย์จะมา ก็จะเป๋นอย่างเดียวกับในสมัยของโนอาห์
[38] คือว่าในสมัยของโนอาห์นั้น ก่อนตี้น้ำจะท่วมโลก คนตังหลายได้กิ๋นกับดื่ม มีก๋านแต่งงานกั๋น ตึงยกลูกหื้อเป๋นผัวเมียกั๋น จ๋นเถิงวันตี้โนอาห์ได้เข้าไปในเฮือ
[39] คนตังหลายหมู่นี้บ่ฮู้ตั๋วเลยว่าจะเกิดเหตุก๋ารณ์อะหยังขึ้น เต๊าฮอดน้ำท่วมปั๊ดปาคนหมู่นี้ไปหมด เมื่อบุตรมนุษย์จะมาก็จะเป๋นจาอั้นเหมือนกั๋น
[40] ในยามนั้นป้อจายสองคนตี้ก่ำลังเยียะนา คนนึ่งจะถูกฮับไปแต่แหมคนนึ่งจะถูกละไว้
[41] กับแม่ญิงสองคนก่ำลังโม่แป้งอยู่ตวยกั๋น คนนึ่งจะถูกฮับไปแต่แหมคนนึ่งจะถูกละไว้
[42] “ย้อนจาอั้นหมู่ต้านจงหละวังตั๋วหื้อดี ย้อนต้านบ่ฮู้ว่าองค์พระผู้เป๋นเจ้าของต้านจะมาเมื่อใดวันไหนกั๋นแน่
[43] หื้อจ๋ำไว้ว่า ถ้าเจ้าของบ้านฮู้ตั๋วว่าขโมยจะลักเข้ามาต๋อนเมื่อคืนเวลาใด เขาก็จะแนหละวัง บ่หื้อขโมยงัดเข้ามาในบ้านได้แน่ๆ
[44] เหมือนเดียวกั๋น ต้านตังหลายจงเกียมตั๋วไว้หื้อพร้อม ย้อนว่าบุตรมนุษย์จะมาในเวลาตี้หมู่ต้านกึ๊ดบ่เถิง
[45] “ใผคนใดตี้เป๋นคนฮับใจ๊ตี้ซื่อสัตย์กับหลวก ตี้เจ้านายมอบหน้าตี้หื้อเป๋นหัวหน้าคนฮับใจ๊คนอื่นๆ เปื้อแจกของกิ๋นต๋ามเวลา
[46] เมื่อเจ้านายปิ๊กมาหันเขายังเยียะก๋านอยู่อย่างดี คนฮับใจ๊คนนั้นก็เป๋นสุข
[47] เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า เจ้านายจะตั้งหื้อเขาผ่อกอยกู้อย่างตี้เป๋นของเปิ้น
[48] แต่ถ้าคนฮับใจ๊คนนั้นเป๋นคนบ่ดี แล้วกึ๊ดในใจ๋ว่า ‘แหมเมินอยู่กว่าเจ้านายจะปิ๊กมา’
[49] แล้วตั้งเก๊าบุบตี๋คนฮับใจ๊คนอื่นๆ กับปากั๋นตึงกิ๋นตึงดื่มกับหมู่เปื้อนขี้เหล้า
[50] เจ้านายของเขาก็จะปิ๊กมาในวันเวลาตี้เขาบ่ฮู้กับบ่ตันฮู้คิง
[51] แล้วก็จะลงโต้ษเขาอย่างหนัก ตึงไล่หื้อไปอยู่ตวยหมู่คนหน้าซื่อใจ๋ก๊ด ตั๊ดตี้มีเสียงคนไห้หุยขบเขี้ยวเกี๊ยวกางอย่างเจ็บปวด”