[1] Et rex Astyages appositus est ad patres suos, et suscepit Cyrus Perses regnum eius.
[2] Erat autem Daniel conviva regis et honoratus super omnes amicos eius.
[3] Erat quoque idolum nomine Bel apud Babylonios, ct impendebantur in eo per dies singulos similae artabae duodecim et oves quadraginta vinique metretae sex.
[4] Rex quoque colebat eum et ibat per singulos dies adorare eum; porro Daniel adorabat Deum suum. Dixitque ei rex: " Quare non adoras Bel? ".
[5] Qui respondens ait ei: " Quia non colo idola manufacta sed viventem Deum, qui creavit caelum et terram et habet potestatem omnis carnis ".
[6] Et dixit ad eum rex: "Non tibi videtur esse Bel vivens deus? An non vides, quanta comedat et bibat cotidie? ".
[7] Et ait Daniel arridens: " Ne erres, rex; iste enim intrinsecus luteus est et forinsecus aereus, neque comedit neque bibit aliquando ".
[8] Et iratus rex vocavit sacerdotes eius et ait eis: " Nisi dixeritis mihi, quis est qui comedat impensas has, moriemini;
[9] si autem ostenderitis quoniam Bel comedat haec, morietur Daniel, quia blasphemavit in Bel ". Et dixit Daniel regi: " Fiat iuxta verbum tuum ".
[10] Erant autem sacerdotes Bel septuaginta, exceptis uxoribus et parvulis et filiis. Et venit rex cum Daniele in templum Belis.
[11] Et dixerunt sacerdotes Belis: " Ecce nos egredimur foras; et tu, rex, affer escas et vinum miscens pone et claude ostium et signa anulo tuo;
[12] et, cum ingressus fueris mane, nisi inveneris omnia comesta a Bel, morte moriemur, vel Daniel, qui mentitus est adversum nos ".
[13] Contemnebant autem, quia fecerant sub mensa absconditum introitum et per illum ingrediebantur semper et devorabant ea.
[14] Factum est igitur, postquam egressi sunt illi, et rex posuit cibos ante Bel; et praecepit Daniel pueris suis, et attulerunt cinerem et cribraverunt per totum templum coram rege solo et egressi clauserunt ostium et signantes anulo regis abierunt.
[15] Sacerdotes autem ingressi sunt nocte iuxta consuetudinem suam et uxores et filii eorum et comederunt omnia et biberunt.
[16] Surrexit autem rex primo diluculo, et Daniel cum eo;
[17] et ait rex: " Salvane sunt signa, Daniel? ". Qui respondit: " Salva, rex ".
[18] Statimque cum aperuisset ostium, intuitus rex mensam, exclamavit voce magna: " Magnus es, Bel, et non est apud te dolus quisquam ".
[19] Et risit Daniel et tenuit regem, ne ingrederetur intro, et dixit: " Ecce pavimentum; animadverte, cuius vestigia sunt haec ".
[20] Et dixit rex: " Video vestigia virorum et mulierum et infantium ". Et iratus est rex.
[21] Tunc apprehendit sacerdotes et uxores et filios eorum, et ostenderunt ei abscondita ostiola, per quae ingrediebantur et consumebant, quae erant super mensam.
[22] Occidit ergo illos rex et tradidit Bel in potestate Danieli, qui subvertit eum et templum eius.
[23] Et erat draco magnus, et colebant eum Babylonii.
[24] Et dixit rex Danieli: " Non potes dicere quia iste non sit deus vivens; adora ergo eum ".
[25] Dixitque Daniel: " Dominum Deum meum adoro, quia ipse est Deus vivens.
[26] Tu autem, rex, da mihi potestatem, et interficiam draconem absque gladio et fuste ". Et ait rex: " Do tibi ".
[27] Tulit ergo Daniel picem et adipem et pilos et coxit pariter; fecitque massas et dedit in os draconis et, cum comedisset, diruptus est draco. Et dixit: " Ecce quae colebatis ".
[28] Cum audissent Babylonii, indignati sunt vehementer et congregati adversum regem dixerunt: "Iudaeus factus est rex; Bel destruxit, draconem interfecit et sacerdotes occidit ".
[29] Et dixerunt, cum venissent ad regem: " Trade nobis Danielem; alioquin interficiemus te et domum tuam ".
[30] Vidit ergo rex quod irruerent in eum vehementer et, necessitate compulsus, tradidit eis Danielem.
[31] Qui miserunt eum in lacum leonum, et erat ibi diebus sex.
[32] Porro in lacu erant septem leones, et dabantur eis cotidie duo corpora et duae oves; et tunc non data sunt eis, ut devorarent Danielem.
[33] Erat autem Abacuc propheta in Iudaea et ipse coxerat pulmentum et intriverat panes in alveolo et ibat in campum, ut ferret messoribus.
[34] Dixitque angelus Domini ad Abacuc: " Fer prandium, quod habes, in Babylonem Danieli, qui est in lacu leonum ".
[35] Et dixit Abacuc: " Domine, Babylonem non vidi et lacum nescio ".
[36] Et apprehendit eum angelus Domini in vertice eius et portavit eum capillo capitis sui posuitque eum in Babylone supra lacum in impetu spiritus sui.
[37] Et clamavit Abacuc dicens: " Daniel, Daniel, tolle prandium, quod misit tibi Deus ".
[38] Et ait Daniel: "Recordatus es enim mei, Deus, et non dereliquisti diligentes te ".
[39] Surgensque Daniel comedit. Porro angelus Dei restituit Abacuc confestim in loco suo.
[40] Venit ergo rex die septima, ut lugeret Danielem; et venit ad lacum et introspexit, et ecce Daniel sedens.
[41] Et exclamavit rex voce magna dicens: "Magnus es, Domine, Deus Danielis, et non est alius praeter te ".
[42] Porro illos, qui perditionis eius causa fuerant, intromisit in lacum; et devorati sunt in momento coram eo.