[1] Ka tuna, ya Ubangiji, abin da ya faru da mu; duba, ka ga kunyar da muka sha.
[2] An ba wa baƙi gādonmu, gidajenmu kuma aka ba bare.
[3] Mun zama marayu marasa ubanni, uwayenmu kamar gwauraye.
[4] Dole mu sayi ruwan da muke sha; sai mun biya mu sami itace.
[5] Masu fafararmu sun kusa kama mu; mun gaji kuma ba dama mu huta.
[6] Mun miƙa kanmu ga Masar da Assuriya don mu sami isashen abinci.
[7] Kakanninmu sun yi zunubi kuma ba sa nan yanzu, mu ne aka bari muna shan hukuncinsu.
[8] Bayi suna mulki a kanmu, kuma ba wanda zai ’yantar da mu daga hannuwansu.
[9] Muna samun burodi a bakin rayukanmu domin takobin da yake a jeji.
[10] Fatar jikinmu ta yi zafi kamar murhu, muna jin zazzaɓi domin yunwa.
[11] An yi wa mata fyaɗe a cikin Sihiyona, da kuma budurwai a cikin garuruwan Yahuda.
[12] An rataye ’ya’yan sarakuna da hannuwansu; ba a ba wa dattawa girma.
[13] Samari suna faman yin niƙa; yara kuma suna fama da ƙyar da nauyin kayan itace.
[14] Dattawan sun bar ƙofar birnin, samari sun daina rera waƙa.
[15] Farin ciki ya rabu da zuciyarmu; rayuwarmu ta zama makoki.
[16] Rawani ya fāɗi daga kanmu. Kaiton mu gama mun yi zunubi!
[17] Domin wannan zuciyarmu ta yi sanyi; domin waɗannan abubuwa idanunmu sun dushe
[18] gama Tudun Sihiyona ya zama kufai, sai diloli ke yawo a wurin.
[19] Ya Ubangiji, kai ne mai iko har abada; kursiyinka ya dawwama cikin dukan zamani.
[20] Don mene ne kake mantawa da mu koyaushe? Me ya sa ka yashe mu da jimawa?
[21] Ka sāke jawo mu gare ka, ya Ubangiji, don mu komo; ka sabunta kwanakinmu su zama kamar yadda suke a dā
[22] sai dai in ka ƙi mu gaba ɗaya kana fushi da mu fiye da yadda za a iya aunawa.