[1] Мен кокте даа бир буюк ве аджайип алямет корьдим: къолларында сонъки еди белясы олгъан еди мелек. Шу беляларнен Алланынъ гъазабы битеджек эди.
[2] Сонъ мен атешнен къарышкъан джам денъизине ошагъан шейни корьдим. Айванны, онынъ путуны ве адынынъ сайысыны енъгенлер Алланынъ арфаларыны алып, бу джам денъизининъ устюнде тура эдилер.
[3] Олар Алланынъ къулу Мусанынъ йырыны ве Къозунынъ йырыны айтып, бойле дей эдилер: – Рабби-Тааля, Къудретли Алла! Сенинъ ишлеринъ буюк ве аджайиптир. Халкъларнынъ Падишасы! Сенинъ япкъанларынъ догъру ве акътыр.
[4] Я Рабби! Сенден ким къоркъмаз, Адынъны ким шуретлемез? Ялынъыз Сен мукъаддессинъ. Бутюн халкълар янынъа келип, Санъа ибадет этеджеклер, чюнки эр кеске адалетли арекетлеринъ ачылды.
[5] Ондан сонъ бакъсам, Шаатлыкъ Чадыры, коктеки Сарайнынъ ачылгъаныны корьдим.
[6] Еди беляны туткъан еди мелек темиз ве йылтыравукъ кетен урбасыны кийип, кокюсине алтын къушакълар такъып, Сарайдан чыкътылар.
[7] Дёрт айвандан бири еди мелекке эбедиен яшагъан Алланынъ гъазабына толу еди алтын пиаланы берди.
[8] Алланынъ Шуретинден ве Онынъ Къудретинден Сарай тютюнге толды. Еди мелекнинъ еди белясы битмегендже, ич кимсе Сарайгъа кирип оламады.