[1] Сонъ мен коктен тюшеяткъан, булуткъа сарылгъан башкъа кучьлю бир мелекни корьдим. Онынъ башы устюнде кок къушагъы бар эди. Бети, кунеш киби, йылтырай, аякълары, атеш колонналары киби, эди.
[2] Онынъ къолунда ачылгъан бир китапчыкъ бар эди. О, онъ аягъыны денъиз устюне, сол аягъыны ер юзюне къойып,
[3] арслан киби кучьлю сеснен къычырды. О къычыргъан вакъытта еди кок гудюрдиси озь давушларынен лафкъа къошулдылар.
[4] Еди кок гудюрдиси лафкъа къошулгъанда, мен язмагъа истедим. Амма коктен: – Еди кок гудюрдисининъ лафларыны язма, оларнынъ айткъанлары сыр олсун! – деген сесни эшиттим.
[5] Денъиз ве ер юзюнде тургъан, мен корьген мелек онъ къолуны кокке котерди.
[6] О, асырлардан асырларгъа Яшагъаннынъ огюнде, кок ве коктеки барлыкъны, ер ве ер юзюндеки барлыкъны, денъиз ве денъиздеки барлыкъны Яраткъаннынъ алдында ант этип деди: – Энди вакъыт олмайджакъ.
[7] Лякин единджи мелек боразан чалгъан куню Алланынъ сырлы иши беджериледжек, Озь къулларына пейгъамберлерге эвельден айтылгъаны ерине келеджек.
[8] Коктен эшитильген сес манъа кене: – Бар, денъиз ве ер устюнде тургъан мелекнинъ къолундаки ачыкъ китапчыкъны ал, – деди.
[9] Мен мелекнинъ янына барып: – Китапчыкъны манъа берсе, – дедим. Мелек манъа: – Китапчыкъны алып, оны аша! Къурсагъынъда аджджы олур, амма агъзынъда бал киби татлы олур, – деди.
[10] Мен китапчыкъны мелекнинъ къолундан алып ашадым. Агъзымда бал киби татлы олды. Амма оны ашагъанымдан сонъ къурсагъым аджджыгъа толды.
[11] Сонъ мелек манъа: – Санъа кене чокъ халкълар, миллетлер, тиллер ве падишалар акъкъында пейгъамберлик япмагъа керек, – деди.