[1] Пейгъамберлернинъ шегиртлери Эль-Ясагъа: – Сенинъ янынъда яшагъан еримиз бизге тарлыкъ эте.
[2] Иордан озени янына барайыкъ да, бирер терек кесип, озюмизге анда яшамагъа ер къурайыкъ, – дедилер. Эль-Яса оларгъа: – Айды, барынъыз, – деди.
[3] Олардан бириси: – Ялварам, сен де къулларынънен бирликте бар, – деди. – Айды, барайым, – деди Эль-Яса
[4] ве оларнен берабер барды. Олар Иордангъа келип, терек кесип башладылар.
[5] Бириси терекни йыкъаяткъанда, балтасы сувгъа тюше. О, къычырып: – Вай, эфендим! Балтаны къулланмагъа сорап алгъан эдим я! – деди.
[6] Алланынъ адамы: – Къайда тюшти? – деп сорады. Адам балта тюшкен ерни косьтерди. Эль-Яса терек парчасыны кесип анда атты, ве балта сув устюне ялдап чыкъты.
[7] Сонъ: – Озюнъе ал, – деди. Адам къолуны узатып, балтаны алды.
[8] Бир кунь Арамнынъ падишасы исраиллилерге къаршы дженкке чыкъты. Озь хызметчилеринен акъыл танышты ве: – Озь ордуларымны фелянча ерде ерлештиририм, – деди.
[9] Алланынъ адамы Исраиль падишасына бойле хаберни йиберди: «Сакъын, шу ерден кечме, чюнки анда арамлылар баралар».
[10] Исраиль падишасы Алланынъ адамы айткъан ерге хабер йиберип, адамларгъа сакът олмагъа деди ве шу ерни къоруды. Бу шей бир къач кере олды.
[11] Арамнынъ падишасы шу себептен гъазапланды. Хызметчилерини чагъыртып, олардан: – Айтынъыз манъа, бизимкилерден ким Исраильнинъ падишасына ярдым эте? – деп сорады.
[12] Хызметчилерден бири: – Кимсе, падиша-эфендилерим! Амма Исраильнинъ Эль-Яса адлы пейгъамбери Исраиль падишасына сен ятакъ оданъда айткъан шейлерни биле айтып бере, – деди.
[13] Падиша: – Барынъыз, онынъ къайда олгъаныны билинъиз. Сонъ мен адамларны ёллап, оны тутарым, – деди. Падишагъа бойле хабер кельди: «О, Дотан шеэринде».
[14] Дотангъа атлыларны, дженк арабаларыны ве буюк бир ордуны йиберди. Анда гедже келип, шеэрни сардылар.
[15] Саба эрте турып, Алла адамынынъ хызметчиси чыкъты ве шеэрни сарып алгъан орду, атлар ве арабаларны корьди. Келип, эфендисине: – Вай, эфендим! Энди не япармыз? – деди.
[16] Эль-Яса: – Къоркъма! Бизнен олгъанлар оларнен олгъанлардан чокъ, – деди.
[17] Сонъ Эль-Яса дува окъуп башлады ве: – Я РАББИ! Онынъ козьлерини ач, корьсюн, – деди. РАББИ хызметчининъ козьлерини ачты, ве о, Эль-Ясанынъ этрафындаки бутюн дагъ атешли атлар ве арабаларнен толу олгъаныны корьди.
[18] Арамлылар бастырып кельгенде, Эль-Яса РАББИге дува этип: – Бу миллетнинъ козьлери кёр олсун! – деди. РАББИ, Эль-Ясанынъ сёзлерине коре, оларны кёр этти.
[19] Эль-Яса оларгъа: – Бу – башкъа ёл, бу – башкъа шеэр. Меним пешимден келинъиз, мен сиз къыдыргъан адамгъа сизни алып кетерим, – деди ве оларны Самарие шеэрине кетирди.
[20] Олар Самариеге кельгенде, Эль-Яса: – Я РАББИ! Оларнынъ козьлерини ач, корьсюнлер, – деди. РАББИ оларнынъ козьлерини ачкъанда, Самариенинъ ортасында олгъанларыны корьдилер.
[21] Исраиль падишасы оларны корип, Эль-Ясадан: – Бабам, оларны ольдюрейимми? – деп сорады.
[22] Лякин Эль-Яса онъа: – Оларны ольдюрме! Сен оларны къылыч ве яйынъны ишлетмейип алдынъ, оларны ольдюрмеге акъкъынъ бармы? Оларгъа сувнен отьмек бер. Ашасын-ичсинлер, сонъ эфендисине кетсинлер, – деди.
[23] Оларгъа буюк зияфет азырлады, олар ашады-ичтилер. Сонъра оларны йибердилер, ве олар эфендисине къайтып кеттилер. Бундан сонъра арамлыларнынъ айдутлар сюрюлери Исраиль топракъларына кельмедилер.
[24] Бу вакъиалардан сонъ, Арамнынъ падишасы Бен-Хадад бутюн ордусыны топлап, дженкнен чыкъты ве Самарие шеэрини алкъагъа сарды.
[25] Самариеде буюк ачлыкъ башланды. О къадар чокъ вакъыттан берли шеэрни алкъада тута эдилер ки, бир эшек башы 80 кумюш парагъа сатылып башлады, къошавучнынъ дёртте бири ашлыкъ къабугъы исе беш кумюш парагъа сатыла эди.
[26] Исраиль падишасы бир кунь дивар устюнден кечкенде, бир къадын онъа къычырып: – Падиша-эфендим, ярдым эт! – деп ялварды.
[27] Падиша онъа: – Эгер санъа РАББИ ярдым этмесе, мен насыл ярдым этейим? Арманданмы, юзюм басылгъан ерденми, къайдан алайым? – деди.
[28] Сонъ падиша ондан: – Санъа не керек? – деп сорады. Къадын: – Шу къадын манъа: «Огълунъны бер, оны бугунь ашайыкъ, меним огълумны исе ярын ашармыз», – деди.
[29] Меним огълумны пиширип ашадыкъ. Мен экинджи кунюне онъа: «Огълунъны бер, оны да ашайыкъ», – дедим, о исе, озь огълуны сакълады, – деди.
[30] Падиша бу къадыннынъ айткъаныны эшитип, устюндеки урбаларыны йыртты. О, дивар устюнден кечкенде, халкъ онынъ устюндеки чувал токъумасындан япылгъан урбалар кийильгенини корьди.
[31] Сонъ падиша: – Шафат огълу Эль-Ясанынъ башыны бугунь алмасам, Алла бойнумны урсун! – деди.
[32] Эль-Яса исе озь эвинде отура эди. Онынъ янында акъсакъаллар да отура эдилер. Падиша бир адам йиберди, лякин хаберджи кельмезден эвель, Эль-Яса акъсакъалларгъа: – Коресизми? Бу ольдюриджининъ огълу меним башымны алмагъа истей! Бакъынъыз, о хаберджи кельгенде, къапуны къапатынъыз да, оны бойле тутунъыз. Ана онынъ пешинден эфендиси де адымлайджакъ! – деди.
[33] Эль-Яса даа айтаяткъанда, хаберджи келип чыкъа ве: – Мына РАББИден насыл беля кельди! Энди РАББИден нелер беклемек керек? – дей.