[1] הערט אַקאָרשט צו װאָס ה׳ זאָגט: שטײ אױף, טענה פֿאַר די בערג, און זאָלן הערן די הײכן דײַן קֹול.
[2] הערט צו, איר בערג, דעם קריג פֿון ה׳, און איר מאַכטיקע, די גרונטפֿעסטן פֿון דער ערד; װאָרעם ה׳ האָט אַ קריג מיט זײַן פֿאָלק, און מיט יִשׂרָאֵל װעט ער אַ װיכּוח האָבן.
[3] מײַן פֿאָלק, װאָס האָב איך דיר געטאָן? און מיט װאָס האָב איך דיך מיד געמאַכט? זאָג עדות אַקעגן מיר.
[4] װאָרעם איך האָב דיך אױפֿגעבראַכט פֿון לאַנד מִצרַיִם, און פֿון דעם הױז פֿון קנעכטשאַפֿט דיך אױסגעלײזט, און דיר פֿאַרױס געשיקט משהן, אַהרֹנען, און מִריָמען.
[5] מײַן פֿאָלק, דערמאָן זיך אַקאָרשט װאָס בָלָק דער מלך פֿון מוֹאָבֿ האָט באַראָטן, און װאָס אים האָט געענטפֿערט בִלעָם דער זון פֿון בעוֹרן; װאָס איך האָב געטאָן פֿון שִטים ביז גִלגָל, כּדי מע זאָל װיסן די גערעכטיקײט פֿון ה׳.
[6] מיט װאָס זאָל איך קומען פֿאַר ה׳, און מיך בײגן פֿאַר דעם אַלע העכסטן אלֹקים? זאָל איך קומען פֿאַר אים מיט בראַנדאָפּפֿער, מיט קעלבער אײניאָריקע?
[7] װעט ה׳ באַװיליקן טױזנטן װידערס, צען טױזנטן טײַכן מיט אײל? זאָל איך געבן מײַן בכוֹר פֿאַר מײַן פֿאַרברעך, די פֿרוכט פֿון מײַן לײַב פֿאַר דער זינד פֿון מײַן זעל?
[8] מע האָט דיר אָנגעזאָגט, מענטש, װאָס איז גוט, און װאָס ה׳ פֿאַרלאַנגט פֿון דיר: נאָר בלױז טאָן גערעכטיקײט און ליב האָבן גענאָד, און אומגײן שטיל פֿאַר דײַן ג-ט.
[9] האָרך! ה׳ רופֿט צו דער שטאָט – און דער קלוגער װעט אַכטן אױף דײַן נאָמען – הערט דעם שטעקן, און װער דאָס האָט באַשערט.
[10] קען איך נאָכאַנאַנד פֿאַרגעסן דאָס הױז פֿון דעם אומגערעכטן, די שאַצן פֿון אומרעכט און די קאַרגע מאָס די פֿאַרשאָלטענע?
[11] קען איך רײן מאַכן פֿאַר אומגערעכטע װאָגשאָלן, און פֿאַר אַ בײַטל מיט פֿאַלשע װאָגשטײנער?
[12] װאָרעם אירע רײַכע לײַט זײַנען פֿול מיט רױב, און אירע באַװױנער רעדן פֿאַלש, און זײער צונג איז באַטרוג אין זײער מױל.
[13] דערום האָב איך אױך דיך געשלאָגן ביז קראַנק, דיך פֿאַרװיסט פֿאַר דײַנע זינד.
[14] דו װעסט עסן און נישט זאַט װערן, און דײַן הונגער װעט זײַן אין דײַנע אינגעװײד; און װעסט טראָגעדיק װערן, און נישט געװינען, און װאָס דו װעסט געװינען װעל איך צום שװערד איבערגעבן.
[15] דו װעסט זײען, און נישט שנײַדן, דו װעסט טרעטן אײלבערטן, און זיך נישט זאַלבן מיט אײל, און טרױבנזאַפֿט, און נישט טרינקען קײן װײַן.
[16] װײַל אָפּגעהיט װערן די מינהגים פֿון עָמרין, און אַל די טועניש פֿון אַחאָבֿס הױז, און איר זײַט געגאַנגען אין זײערע עצות; דערום װעל איך דיך מאַכן פֿאַר אַ שרעק, און אירע באַװױנער פֿאַר אַ שמוצערונג; און די שאַנד פֿון מײַן פֿאָלק װעט איר טראָגן.