[1] האָט געזונגען דבֿוֹרה און ברק דער זון פֿון אבֿינועמען אין יענעם טאָג, אַזױ צו זאָגן:
[2] אַז מע לאָזט די האָר װילד אין יִשׂרָאֵל, אַז דאָס פֿאָלק באָט פֿרײַװיליק אָן, טוט לױבן ה׳!
[3] הערט איר מלכים, פֿאַרנעמט איר פֿירשטן, איך, צו ה׳ װעל איך זינגען, איך װעל שפּילן צו ה׳ דעם אלוקי יִשׂרָאֵל.
[4] ה׳, אַז דו ביסט פֿון שֵׂעִיר אַרױס, אַז דו האָסט פֿון אֶדוֹמס פֿעלד געשפּרײַזט, האָט די ערד געציטערט, אױך די הימלען האָבן געטריפֿט, יאָ, װאָלקנס האָבן װאַסער געטריפֿט.
[5] בערג זײַנען צערונען פֿאַר ה׳, דער דאָזיקער סינַי – פֿאַר ה׳ דעם אלוקי יִשׂרָאֵל.
[6] אין די טעג פֿון שמגר דעם זון פֿון עַנָת, אין די טעג פֿון יעל, האָבן שליאַכן אױפֿגעהערט, און װעגגײער פֿלעגן אױף קרומע שטעגן גײן.
[7] אױפֿגעהערט האָבן שטעט אין יִשׂרָאֵל, אױפֿגעהערט, ביז איך, דבֿוֹרה, ביסט אױפֿגעשטאַנען, אױפֿגעשטאַנען אַ מוטער אין יִשׂרָאֵל.
[8] נײַע ג‑טער האָט מען אױסדערװײלט, דערום איז מלחמה געװען אין די טױערן; אױב אַ שילד און אַ שפּיז איז אָנצוזען געװען אין פֿערציק טױזנט אין יִשׂרָאֵל!
[9] מײַן האַרץ צו די הערשער פֿון יִשׂרָאֵל, די פֿרײַװיליקע צװישן דעם פֿאָלק; טוט לױבן ה׳!
[10] איר װאָס רײַט אױף אײזעלינס װײַסע, איר װאָס זיצט אױף דעקעס, און איר װאָס גײט אױפֿן װעג, רעדט דערפֿון!
[11] מער װי ליאַרעם פֿון פֿײַלשיסערס איז צװישן די שעפּקאָריטעס; דאָרטן דערצײלט מען די גערעכטיקײט פֿון ה׳, די גערעכטיקײט אין זײַן פֿרײע שטעט אין יִשׂרָאֵל. דענצמאָל האָט גענידערט ה׳ס פֿאָלק צו די טױערן.
[12] דערװעק דיך, דערװעק דיך, דבֿוֹרה, דערװעק דיך, דערװעק דיך, רעד געזאַנג! שטײ אױף, ברק, און פֿאַנג דײַן געפֿאַנג, זון פֿון אבֿינועם!
[13] דענצמאָל איז אַראָפּקומען אַ איבערבלײַב פֿון די אײדעלע צו דעם פֿאָלק; די מענטשן פֿון ה׳ זענען אַראָפּגעקומען צו מיר װי גיבוֹרים.
[14] פֿון אפֿרים זײַנען געקומען די װאָס װאָרצלען אין עַמָלֵק, נאָך דיר, בנימין, מיט דײַנע מחנות; פֿון מָכיר האָבן הערשער גענידערט, און פֿון זבֿולון די װאָס טראָגן אַ שרײַבערשטאָק.
[15] און די האַרן אין יִשׂשָׂכָר מיט דבֿוֹרהן; און יִשׂשָׂכָר װי ברק האָט געלאָזט זיך אין טאָל, הינטער אים. בײַ די טײלן פֿון ראובֿן איז דער איבערלײג געװען גרױס.
[16] װאָס ביסטו געזעסן צװישן די שאָפֿגעהעפֿטן, צו הערן דאָס געשרײ פֿון סטאַדעס? בײַ די טײלן פֿון ראובֿן איז דער איבערקלער געװען גרױס.
[17] גִלעָד האָט אױף יענער זײַט יַרדן גערוט; און דָן פֿאַר װאָס געװאױנט בײַ די שיפֿן? אָשֵר איז געזעסן בײַם באָרטן פֿון ים, און בײַ זײַנע האַװנס געטאָן רוען.
[18] זבֿולון איז אַ פֿאָלק װאָס האָט אײַנגעשטעלט זײַן זעל צום טױט, און נַפֿתָּלי – אױף די הײכן פֿון פֿעלד.
[19] מלכים זײַנען געקומען, מלחמה געהאַלטן, דענצמאָל האָבן מלחמה געהאַלטן די מלכים פֿון כּנַעַן אין תַּעֲנָך בײַ די װאַסערן פֿון מגִדוֹ; קײן רױב פֿון זילבער האָבן זײ נישט געקריגן.
[20] פֿון הימל האָט מען מלחמה געהאַלטן, די שטערן פֿון זײערע שטעגן האָבן מלחמה געהאַלטן מיט סיסראן.
[21] טײַך קישון האָט זײ אַװעקגעפֿלײצט, טײַך אַלטער, טײַך קישון. טרעט אױף מיט מאַכט, מײַן זעל!
[22] דענצמאָל האָבן געקלאַפּט די טריט פֿון פֿערד, פֿון די שפּרונגען, די שפּרונגען פֿון זײַנע אָגערס.
[23] שילט מרוז, האָט געזאָגט דער מלאך פֿון ה׳, שילטן שילט אירע באַװױנער, װײַל זײ זײַנען נישט געקומען צו דער הילף פֿון ה׳, צו דער הילף פֿון ה׳, צװישן די גיבוֹרים.
[24] געבענטשטער פֿון אַלע װײַבער זאָל זײַן יעל, די װײַב פֿון חֶבֶֿר דעם קֵיני פֿון אַלע װײַבער אין געצעלט זײַן געבענטשטער.
[25] װאַסער האָט ער געבעטן, מילך האָט זי געגעבן, אין אַ קרוג פֿון פֿירשטן, האָט זי שמאַנט דערלאַנגט.
[26] איר האַנט האָט זי אױסגעשטרעקט צום פֿלעקל, און איר רעכטע צום אַרבעטערהאַמער, און געהאַמערט סיסראן, צעקלאַפּט זײַן קאָפּ, און געלעכערט און דורכגעהאַקט זײַן שלײף.
[27] צו אירע פֿיס האָט ער זיך אַראָפּגעלאָזט, געפֿאַלן, געלעגן; צו אירע פֿיס זיך אַראָפּגעלאָזט, געפֿאַלן; װוּ זיך אַראָפּגעלאָזט, דאָרט דערהרגעט געפֿאַלן.
[28] דורכן פֿענצטער האָט געקוקט און געיאָמערט, דורך דער פֿאָרטקע, די מוטער פֿון סיסראן: װאָס זאַמט זיך זײַן רײַטװאָגן צו קומען? װאָס שפּעטיקן זיך די טריט פֿון זײַנע געשפּאַנען?
[29] די קלוגע פֿון אירע שׂרָרותטעס ענטפֿערן, יאָ, זי אַלײן גיט אַן ענטפֿער צו זיך:
[30] פֿאַר װאָר, זײ געפֿינען, זײ טײלן דעם רױב, אַ מײדל, צװײ מײדלעך פֿאַר איטלעכן מאַן; רױב פֿון פֿאַרבן פֿאַר סיסראן, רױב פֿון פֿאַרבן געשטיקטע, פֿאַרבשטיקערײַען פֿאַרן רױבנעמערס האַלדז.
[31] אַזױ זאָלן אונטערגײן אַלע פֿײַנט דײַנע, ה׳! און זײַנע ליבהאָבער זאָלן זײַן װי דער אױפֿגאַנג פֿון דער זון אין איר שטאַרקײט. און דאָס לאַנד איז געװען רויִק פֿערציק יאָר.