[1] Bir Sept günü İsa Ferisiler’in ileri gelenlerinden birinin evine yemek yemeye gitti. Herkes O’nu dikkatle gözlüyordu.
[2] Önünde, vücudu su toplamış bir adam vardı.
[3] İsa, Kutsal Yasa uzmanlarına ve Ferisiler’e, “Sept günü bir hastayı iyileştirmek Kutsal Yasa’ya uygun mudur, değil midir?” diye sordu.
[4] Onlar ses çıkarmadılar. İsa adamı tutup iyileştirdi, sonra eve gönderdi.
[5] İsa onlara şöyle dedi: “Hanginiz oğlu ya da öküzü Sept günü kuyuya düşer de hemen çıkarmaz?”
[6] Onlar buna hiçbir karşılık veremediler.
[7] -
[9] Yemeğe çağrılanların başköşeleri seçtiğini farkeden İsa, onlara şu benzetmeyi anlattı: “Biri seni düğüne çağırdığı zaman başköşeye kurulma. Belki senden daha saygın birini de çağırmıştır. İkinizi de çağıran gelip, ‘Yerini bu adama ver’ diyebilir. O zaman utançla kalkıp en arkaya geçersin.
[10] Bir yere çağrıldığın zaman git, en arkada otur. Öyle ki, seni çağıran gelince, ‘Arkadaşım, daha öne buyurmaz mısın?’ desin. O zaman seninle birlikte sofrada oturan herkesin önünde onurlandırılmış olursun.
[11] Kendini yücelten herkes alçaltılacak, kendini alçaltan yüceltilecektir.”
[12] İsa kendisini yemeğe çağırmış olana da şöyle dedi: “Bir öğlen ya da akşam yemeği verdiğin zaman dostlarını, kardeşlerini, akrabalarını ve zengin komşularını çağırma. Yoksa onlar da seni çağırarak karşılık verirler.
[13] Ama ziyafet verdiğin zaman yoksulları, kötürümleri, sakatları, körleri çağır.
[14] Böylece mutlu olursun. Çünkü bunlar sana karşılık verecek durumda değildirler. Karşılığı sana, doğru kişiler dirildiği zaman verilecektir.”
[15] Sofrada oturanlardan biri bunu duyunca İsa’ya, “Tanrı’nın Egemenliği’nde yemek yiyecek olana ne mutlu!” dedi.
[16] İsa ona şöyle dedi: “Adamın biri büyük bir şölen hazırlayıp birçok konuk çağırmış.
[17] Şölen saati gelince davetlilere, ‘Buyurun, her şey hazır’ diye haber vermek üzere kölesini göndermiş.
[18] “Ne var ki, hepsi anlaşmışçasına özür dilemeye başlamışlar. Birincisi, ‘Bir tarla satın aldım, gidip görmek zorundayım. Rica ederim, beni hoş gör’ demiş.
[19] “Bir başkası, ‘Beş çift öküz aldım, onları denemeye gidiyorum. Rica ederim, beni hoş gör’ demişi.
[20] “Yine bir başkası, ‘Yeni evlendim, bu nedenle gelemiyorum’ demiş.
[21] “Köle geri dönüp durumu efendisine bildirmiş. Bunun üzerine ev sahibi öfkelenerek kölesine, ‘Koş’ demişi, ‘Kentin caddelerine, sokaklarına çık; yoksulları, kötürümleri, körleri, sakatları buraya getir.’
[22] “Köle, ‘Efendim, buyruğun yerine getirilmiştir, ama daha yer var’ demiş.
[23] “Efendisi köleye, ‘Çıkıp yolları ve çit boylarını dolaş, bulduklarını gelmeye zorla da evim dolsun’ demişi.
[24] ‘Size şunu söyleyeyim, ilk çağrılan o adamlardan hiçbiri benim yemeğimden tatmayacaktır.’ ”
[25] -
[26] Kalabalık halk toplulukları İsa’yla birlikte yol alıyordu. İsa dönüp onlara şöyle dedi: “Biri bana gelip de babasını, annesini, karısını, çocuklarını, kardeşlerini, hatta kendi canını bile gözden çıkarmazsa, öğrencim olamaz.
[27] Çarmıhını yüklenip ardımdan gelmeyen, öğrencim olamaz.
[28] “Aranızdan biri bir kule yapmak isterse, bunu tamamlayacak kadar parası var mı yok mu diye önce oturup yapacağı masrafı hesap etmez mi?
[29] -
[30] Çünkü temel atıp da işi bitiremezse, durumu gören herkes, ‘Bu adam inşaata başladı, ama bitiremedi’ diyerek onunla eğlenmeye başlar.
[31] “Ya da hangi kral başka bir kralla savaşa gittiğinde, üzerine yirmi bin askerle yürüyen düşmana on bin askerle karşı koyabilir miyim diye önce oturup bir değerlendirme yapmaz?
[32] Eğer karşı koyamayacaksa, öbürü henüz uzaktayken elçiler gönderip barış koşullarını ister.
[33] Aynı şekilde sizden kim varını yoğunu gözden çıkarmazsa, öğrencim olamaz.
[34] “Tuz yararlıdır. Ama tuz tadını yitirirse, bir daha nasıl o tadı kazanabilir?
[35] Ne toprağa, ne de gübreye yarar; onu çöpe atarlar. İşitecek kulağı olan işitsin.”