Skip to content
Opens in a new window

[1] เมื่อ​กษัตริย์​ทั้ง​หมด​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์​ซึ่ง​อยู่​ฟาก​ตะวัน‍ตก​ของ​จอร์‌แดน และ​กษัตริย์​ทั้ง​หมด​ของ​คน​คา‌นา‌อัน​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​ทะเล ได้​ยิน​ว่า​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​บัน‌ดาล​ให้​น้ำ​ใน​จอร์‌แดน​แห้ง​ไป​ต่อ​หน้า​ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล ให้​เขา​ข้าม​ฟาก​ไป​ได้ พวก​เขา​ก็​ใจ​เสีย​ไม่​มี​กำลัง​ใจ​ใน​ตัว​อีก​ต่อ​ไป​ที่​จะ​เผชิญ​หน้า​ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล

[2] คราว​นั้น พระ‍ยาห์‌เวห์​ตรัส​กับ​โย‌ชู‌วา​ว่า “จง​ทำ​มีด​ด้วย​หิน​คม​และ​ให้​ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล​เข้า​สุหนัต​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง”

[3] โย‌ชู‌วา​จึง​ทำ​มีด​หิน​และ​ให้​ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล​เข้า​สุหนัต​ที่​กิเบ‌อัธ‌หะ‌อา‌รา‌โลท

[4] นี่‍คือ​สา‍เหตุ​ซึ่ง​โยชูวา​ให้​เขา​เข้า​สุหนัต ใน​บรรดา​ประ‌ชา‍ชน​ผู้​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ผู้‍ชาย​ทุก​คน​คือ​ทหาร​ทั้ง‍หมด​สิ้น​ชีวิต​เสีย​ตาม​ทาง​ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร หลัง‍จาก​ที่​ออก​จาก​อียิปต์

[5] แม้​ว่า​ประ‌ชา‍ชน​ผู้​ออก​มา​เหล่า‍นั้น​ได้​เข้า​สุหนัต​หมด​ทุก​คน​แล้ว แต่​ประ‌ชา‍ชน​ที่​เกิด​มา​ใหม่​ตาม​ทาง​ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​หลัง‍จาก​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์​นั้น​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต

[6] เพราะ​ว่า​คน​อิส‌รา‌เอล​เดิน‍ทาง 40 ปี​ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​จน​ชน‍ชาติ​ทั้ง‍สิ้น คือ​พวก​ทหาร​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์​สิ้น​ชีวิต​ทั้ง​หมด เพราะ​พวก​เขา​ไม่‍ได้​เชื่อ​ฟัง​พระ‍สุรเสียง​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์ ซึ่ง​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​ปฏิ‌ญาณ​กับ​เขา​ว่า พระ‍องค์​จะ​ไม่​ทรง​ยอม​ให้​เขา​เห็น​แผ่น‍ดิน​ที่​พระ‍ยาห์‌เวห์​ได้​ทรง​ปฏิ‌ญาณ​แก่​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา​ว่า​จะ​ประ‌ทาน​แก่​เรา​ทั้ง‍หลาย เป็น​แผ่น‍ดิน​ที่​มี​น้ำ‍นม​และ​น้ำ‍ผึ้ง​ไหล​บริ‌บูรณ์

[7] แต่​บรรดา​บุตร​ของ​พวก​เขา​ซึ่ง​พระ‍องค์​ทรง​ให้​มา​แทน​เขา​นั้น โย‌ชู‌วา​ก็​ให้​เข้า​สุหนัต​เพราะ​เขา​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต เนื่อง​จาก​เขา​ไม่​เคย​ให้​เข้า​สุหนัต​เมื่อ​มา​ตาม​ทาง

[8] เมื่อ​ได้​ให้​ชน‍ชาติ​ทั้ง​หมด​เข้า​สุหนัต​แล้ว พวก​เขา​ก็​พัก​อยู่​ใน​ค่าย​จน​กว่า​จะ​หาย​เป็น​ปกติ

[9] พระ‍ยาห์‌เวห์​ตรัส​กับ​โย‌ชู‌วา​ว่า “วัน‍นี้​เรา​ได้​กลิ้ง​ความ​อดสู​เพราะ​อียิปต์​ไป​ให้​พ้น​เจ้า​แล้ว” จึง​เรียก​ชื่อ​ตำ‌บล​นั้น​ว่า​กิล‌กาล ​จน​ทุก​วัน‍นี้

[10] ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล​ได้​ตั้ง​ค่าย​ที่​กิล‌กาล และ​ถือ​เทศ‌กาล​ปัส‌กา ​ใน​วัน​ที่​สิบ​สี่​เวลา​เย็น ณ ที่​ราบ​เมือง​เย‌รี‌โค

[11] วัน​รุ่ง​ขึ้น​หลัง​วัน​เทศ‌กาล​ปัส‌กา วัน​นั้น​เอง​พวก​เขา​ก็​รับ‍ประ‌ทาน​ผล​จาก​แผ่น‍ดิน คือ​ขนม​ไร้​เชื้อ​และ​ข้าว​คั่ว

[12] ตั้ง‍แต่​วัน​รุ่ง​ขึ้น​มานา ​ก็​ขาด​ไป คือ​เมื่อ​เขา​ได้​รับ‍ประ‌ทาน​ผล​จาก​แผ่น‍ดิน ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล​ไม่‍มี​มานา​อีก​เลย ใน​ปี​นั้น​เขา​รับ‍ประ‌ทาน​ผล​จาก​แผ่น‍ดิน​คา‌นา‌อัน

[13] เมื่อ​โย‌ชู‌วา​อยู่​ข้าง​เมือง​เย‌รี‌โค​ท่าน​ได้​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง‍ดู นี่แน่ะ ชาย​คน​หนึ่ง​ชัก​ดาบ​ออก​มา​ถือ​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​ท่าน โย‌ชู‌วา​เข้า​ไป​หา​ชาย​นั้น กล่าว​แก่​เขา​ว่า “ท่าน​อยู่​ฝ่าย​เรา​หรือ​อยู่​ฝ่าย​ศัตรู?”

[14] ผู้​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่ เรา​มา​ใน​ฐานะ​จอม​ทัพ​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์” ฝ่าย​โย‌ชู‌วา​ก็​กราบ‍ลง​ถึง​ดิน​นมัส‌การ​แล้ว​ถาม​ว่า “เจ้า‍นาย​ของ​ข้าพ‌เจ้า ท่าน​จะ​ให้​ผู้​รับ‍ใช้​ของ​ท่าน​ทำ​อะไร?”

[15] จอม​ทัพ​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์​จึง​สั่ง​โย‌ชู‌วา​ว่า “จง​ถอด​รอง‍เท้า​ออก​จาก​เท้า​ของ​เจ้า​เสีย เพราะ​ว่า​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ยืน​อยู่​นี้​เป็น​ที่​ศักดิ์‍สิทธิ์” โย‌ชู‌วา​ก็​ทำ​ตาม

โย‌ชู‌วา — Chapters