[1] A ty mów co należy na zdrową naukę.
[2] Starcy, aby byli trzeźwi, poważni, roztropni, zdrowi w wierze, w miłości, w cierpliwości.
[3] Także i stare niewiasty niech chodzą w ubiorze przystojnym, jako przystoi świętym; niech nie będą potwarliwe, nie kochające się w wielu wina, poczciwych rzeczy nauczające;
[4] Aby młodych pań rozumu uczyły, jakoby mężów swoich i dziatki miłować miały,
[5] A były roztropne, czyste, domu pilne, dobrotliwe, mężom swym poddane, aby słowo Boże nie było bluźnione.
[6] Młodzieńców także napominaj, aby byli trzeźwi;
[7] We wszystkiem samego siebie wystawiając za wzór dobrych uczynków, mając w nauce całość, powagę,
[8] Słowo zdrowe, nienaganione, aby ten, kto by się sprzeciwił, zawstydzić się musiał, nie mając nic, co by o was miał złego mówić.
[9] Sług nauczaj, aby byli poddani panom swoim, we wszystkiem się im podobając, nie odmawiając,
[10] W niczem nie oszukując, ale we wszystkiem wierność uprzejmą pokazując, aby naukę zbawiciela naszego, Boga, we wszystkiem zdobili.
[11] Albowiem okazała się łaska Boża, zbawienna wszystkim ludziom,
[12] Ćwicząca nas, abyśmy odrzekłszy się niepobożności i świeckich pożądliwości, trzeźwie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie,
[13] Oczekując onej błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa;
[14] Który dał samego siebie za nas, aby nas wykupił od wszelkiej nieprawości i oczyścił sobie samemu lud własny, gorliwie naśladujący dobrych uczynków.
[15] To mów i napominaj, i strofuj ze wszelką powagą; żaden tobą niechaj nie gardzi.