[1] A gdy minął sabat, Maryja Magdalena, i Maryja, matka Jakóbowa, i Salome, nakupiły wonnych rzeczy, aby przyszedłszy namazały go.
[2] A bardzo rano pierwszego dnia po sabacie przyszły do grobu, gdy weszło słońce.
[3] I mówili do siebie: Któż nam odwali kamień ode drzwi grobowych?
[4] (A spojrzawszy ujrzały, iż był kamień odwalony;) bo był bardzo wielki.
[5] I wszedłszy w grób, ujrzały młodzieńca, siedzącego na prawicy, odzianego szatą białą; i ulękły się,
[6] Ale im on rzekł: Nie lękajcie się; Jezusa szukacie onego Nazareńskiego, który był ukrzyżowany; wstał z martwych, nie masz go tu; oto miejsce, gdzie go było położono.
[7] Ale idźcie, a powiedzcie uczniom jego, i Piotrowi, że was uprzedza do Galilei; tam go oglądacie, jako wam powiedział.
[8] A wyszedłszy prędko, uciekły od grobu: albowiem zdjęło je drżenie i zdumienie, a nikomu nic nie powiadały; bo się bały.
[9] A Jezus, gdy zmartwychwstał raniuczko pierwszego dnia po sabacie, ukazał się naprzód Maryi Magdalenie, z której był wygnał siedm dyjabłów.
[10] A ona szedłszy, opowiedziała tym, co z nim bywali, którzy się smucili i płakali.
[11] A oni usłyszawszy, iż żyje, a iż jest widziany od niej, nie wierzyli.
[12] Potem się też dwom z nich idącym ukazał w innym kształcie, gdy szli przez pole.
[13] A ci szedłszy opowiedzieli drugim; i tym nie uwierzyli.
[14] Na ostatek się też onym jedenastu wespół siedzącym ukazał, i wyrzucał im na oczy niedowiarstwo ich, i zatwardzenie serca, iż tym, którzy go widzieli wzbudzonego, nie wierzyli.
[15] I rzekł im: Idąc na wszystek świat, każcie Ewangieliję wszystkiemu stworzeniu.
[16] Kto uwierzy, a ochrzci się, zbawion będzie; ale kto nie uwierzy, będzie potępion.
[17] A znamiona tych, co uwierzą, te naśladować będą: W imieniu mojem dyjabły wyganiać będą, nowemi językami mówić będą;
[18] Węże brać będą, a choćby co śmiertelnego pili, nie zaszkodzi im; na niemocne ręce kłaść będą, a dobrze się mieć będą.
[19] A tak Pan przestawszy z nimi mówić, wzięty jest do nieba, i usiadł na prawicy Bożej.
[20] A oni wyszedłszy kazali wszędy, a Pan im pomagał, i słowa ich potwierdzał przez cuda, które czynili.