[1] A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
[2] Dokądże nie uczynicie końca mowom? pomyślcie pierwej, a potem mówić będziemy.
[3] Czemuż nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie.
[4] Ty, który duszę twoję tracisz w zapalczywości twojej, azaż dla ciebie będzie opuszczona ziemia, a będą przeniesione skały z miejsca swego?
[5] Owszem, światłość niepobożnych zgaśnie, i nie będzie świeciła iskra ognia ich.
[6] Światło się zaćmi w przybytku jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie.
[7] Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego.
[8] Bo zawiodą w sieci nogi jego, i w uwikłaniu chodzić będzie.
[9] Uchwyci go sidło za piętę jego, i przemoże go łupieżca.
[10] Skryty jest w ziemi powróz jego, a samołówka jego na ścieszce.
[11] Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego.
[12] Wymorzy się głodem siła jego, a zginienie pogotowiu jest przy boku jego.
[13] Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci.
[14] Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów.
[15] Będzie mieszkał strach w przybytku jego, chociaż nie był jego, a siarką będzie potrząśnione mieszkanie jego.
[16] Ze spodku korzeń jego uschnie, a z wierzchu będzie obcięta gałąź jego.
[17] Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.
[18] Wypędzą go z światłości do ciemności, a z okręgu świata wyrzucą go.
[19] Nie będzie syn ani wnuk między ludem jego, i nikt nie pozostanie w mieszkaniach jego.
[20] Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach.
[21] Takoweć są mieszkania niezbożnego, i do tego przychodzi temu, który nie zna Boga.