[1] Ty natomiast głoś to, co odpowiada zdrowej nauce.
[2] Mianowicie, że starsi mężczyźni mają być trzeźwi, godni szacunku, rozsądni, zdrowi w wierze, miłości i cierpliwości.
[3] Podobnie starsze kobiety: Powinny postępować w sposób budzący uznanie, nie oczerniać innych, nie nadużywać wina i być przykładem tego, co szlachetne.
[4] Niech doradzają młodszym, jak kochać mężów, dzieci,
[5] jak zachować umiar, czystość moralną, jak prowadzić dom, być dobrymi i uległymi własnym mężom — żeby Słowu Bożemu nie uwłaczano.
[6] Młodszych również zachęcaj do umiaru.
[7] We wszystkim stawiaj siebie za wzór szlachetnego postępowania. W nauczaniu zasad zachowuj prawość, godność,
[8] trafność wypowiedzi — której nie można niczego zarzucić — tak, aby przeciwnik musiał ustąpić ze wstydem, nie mając o nas nic złego do powiedzenia.
[9] Słudzy niech wykonują wszystkie polecenia swych panów, w sposób budzący zadowolenie i bez przeciwstawiania się w słowach.
[10] Niech też nie kradną, lecz we wszystkim dają przykład dobrej wiary, tak, by pod każdym względem być ozdobą zasad nauczanych przez Boga, naszego Zbawcę.
[11] Objawiła się bowiem łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi.
[12] Poucza nas ona, abyśmy wyrzekli się bezbożności oraz świeckich żądz i żyli w obecnym wieku rozsądnie, sprawiedliwie i pobożnie.
[13] Wzywa nas również do czekania na spełnienie się cudownej nadziei i objawienie się chwały naszego wielkiego Boga i Zbawcy, Jezusa Chrystusa.
[14] On wydał za nas samego siebie, aby nas wykupić od różnego rodzaju nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na szczególną własność, oddany szlachetnym czynom.
[15] O tych sprawach mów, do nich zachęcaj i w oparciu o nie karć z całą powagą. Niech cię nikt nie lekceważy.