[1] اِلیهو ادامه داده، گفت:
[2] «آیا این را انصاف می‌شماری که بگویی: ”از خدا عادلترم“؟
[3] یا بگویی: ”مرا چه سود؟ مرا از گناه نکردن چه منفعت؟“
[4] «من تو را پاسخ خواهم گفت، و دوستانت را با تو.
[5] به سوی آسمانها بنگر و ببین، و ابرها را ملاحظه کن که از تو بلندترند.
[6] اگر گناه کنی، چه زیانی به او می‌رسانی؟ اگر نافرمانیهایت بسیار باشد، به او چه خواهی کرد؟
[7] اگر پارسا باشی، به او چه می‌بخشی؟ و از دست تو چه می‌گیرد؟
[8] شرارتِ تو تنها بر مردی همچون خودت اثر می‌گذارد، و پارسایی‌ات تنها بر بنی‌آدم.
[9] «آدمیان از فرط ظلم فریاد برمی‌آورند، و به سبب دست زورمندان فغان سر می‌دهند.
[10] اما کسی نمی‌گوید: ”خدای آفرینندۀ من کجاست، که شبانگاه سرودها می‌بخشد؟
[11] آن که ما را بیش از وحوشِ زمین تعلیم می‌دهد، و از پرندگان آسمان حکیمتر می‌سازد؟“
[12] فریاد آدمیان بلند می‌شود، اما او پاسخ نمی‌دهد، به سبب تکبر شریران.
[13] به‌یقین که خدا بطالت را نمی‌شنود، و قادر مطلق بدان اعتنا نمی‌کند.
[14] چقدر بیشتر نخواهد شنید وقتی می‌گویی او را نمی‌بینی؛ دعوی‌ات در حضور وی است، و منتظر او هستی!
[15] پس حال، چون او در خشم خود جزا نمی‌دهد، و گناه را بسیار در نظر نمی‌آورد،
[16] ایوب دهان خویش به بطالت می‌گشاید، و با نادانی سخنان بسیار می‌گوید.»