[1] Исраиль огъулларынынъ бутюн джемааты биринджи айда Цин сахрасына кельди. Халкъ Къадеште ерлешти. Анда Мерьем ольди ве дефн этильди.
[2] О вакъыт джемаат ичюн сув ёкъ эди, ве олар Мусагъа ве Харунгъа къаршы топландылар.
[3] Халкъ Мусагъа къаршы шикяетленип: – Ах, агъа-къардашларымыз РАББИнинъ огюнде ольгенде, биз де ольгейдик!
[4] РАББИнинъ джемаатыны неге бу сахрагъа кетирдинъиз? Биз мында айванларымызнен берабер ольмек ичюнми?
[5] Не ичюн бизни Мысырдан чыкъардынъыз? Бизни бу яман ерге кетирмек ичюнми? Мында сачмагъа ер, инджирлер, юзюмлер, нарлар ёкъ, ичмек ичюн сув да ёкъ! – деди.
[6] Мусанен Харун халкътан кетип, Корюшюв Чадырынынъ киришине кельдилер ве бетлеринен ерге тюштилер. О вакъыт оларгъа РАББИнинъ Шурети корюнди.
[7] РАББИ Мусагъа:
[8] – Озь таягъынъны ал да, агъанъ Харуннен берабер джемаатны топла. Халкънынъ козю огюнде къаягъа айтынъ, ве о, сувны береджек. Сен оларгъа къаядан сувны береджексинъ ве эм джемаатны, эм айванларыны ичиреджексинъ, – деди.
[9] РАББИ буюргъаны киби, Муса таякъны алды ве РАББИнинъ огюнден кетти.
[10] Муса ве Харун джемаатны къаянынъ огюнде топладылар, ве Муса оларгъа: – Динъленъиз, исьянджылар! Бу къаядан сизге сув чыкъарайыкъмы? – деди.
[11] Сонъ Муса къолуны котерди ве таягъынен къаягъа эки кере урды. Къаядан чокъ сув акъып башлады. Джемаат да, айванлары да ичти.
[12] РАББИ Мусагъа ве Харунгъа: – Исраиль огъулларынынъ огюнде Меним мукъаддеслигимни косьтермейип, Манъа ишанмагъанынъыз ичюн, сиз бу халкъны Мен оларгъа берген топракъкъа алып кирмейджексинъиз, – деди.
[13] Бу – Мерива суву эди. Исраиль огъуллары анда РАББИге къаршы къавгъа башладылар, ве РАББИ оларгъа озь мукъаддеслигини косьтерди.
[14] Муса Къадештен Эдом падишасына эльчилерни бойле хабернен ёллады: – Къардашынъ Исраиль бойле дей: «Башымызгъа тюшкен эписи агъырлыкъларны билесинъ.
[15] Баба-деделеримиз Мысыргъа кочьтилер, ве биз Мысырда чокъ вакъыт девамында яшадыкъ. Мысырлылар баба-деделеримизге ве бизге яманлыкъ япа эдилер.
[16] Биз РАББИден ярдым сорадыкъ, ве О, сесимизни эшитти. О, бизге бир мелекни ёллады ве бизни Мысырдан чыкъарды. Шимди биз Къадештемиз, сенинъ сынъырынъда олгъан бир шеэрдемиз.
[17] Разылыкъ бер, сенинъ топрагъынъдан кечейик. Биз тарлалардан ве юзюмликлерден кечмейджекмиз, ич бир къуюдан сув ичмейджекмиз. Падиша ёлундан бараджакъмыз, топрагъынъдан кечмегендже, сагъгъа-солгъа урулмайджакъмыз».
[18] Лякин эдомлылар онъа бойле джевап берди: – Топрагъымыздан кечменъиз! Ёкъса, къаршынъызгъа къылычнен чыкъаджакъмыз.
[19] – Буюк ёл бою кечеджекмиз. Эгер биз я да айванларымыз сувунъдан ичсек, парасыны береджекмиз. Олгъаны-оладжагъы, джаяв кечеджекмиз, – дедилер Исраиль огъуллары.
[20] Эдомлылар кене де: – Кечменъиз! – дедилер ве исраиллилерге къаршы чокъ сайылы ве кучьлю ордусынен чыкътылар.
[21] Бойле этип, эдомлылар исраиллилерге озь топрагъындан кечмеге разылыкъ бермедилер, ве Исраиль ондан башкъа тарафкъа кетти.
[22] Исраиль огъуллары Къадештен ёлгъа чыкътылар, ве бутюн джемаат Хор дагълыгъына кельдилер.
[23] Хор дагълыгъында, Эдом топрагъынынъ кенарында РАББИ Мусагъа ве Харунгъа:
[24] – Харун олип, озь баба-деделерине къошуладжакъ. Исраиль огъулларына берген топракъкъа кирмейджек, чюнки сиз Мерива сувларында буюргъаныма бойсунмадынъыз.
[25] Харунны ве онынъ огълу Элазарны алып, Хор дагъына бар.
[26] Харуннынъ урбаларыны устюнден чыкъар ве огълу Элазаргъа кийдир. Харун анда олип, баба-деделерине къошуладжакъ, – деди.
[27] Муса РАББИнинъ буюргъаныны япты. Бутюн джемаатнынъ огюнде олар Хор дагъына чыкътылар.
[28] Муса Харуннынъ урбалырыны устюнден чыкъарды ве онынъ огълу Элазаргъа кийдирди. О вакъыт Харун анда, дагънынъ тёпесинде ольди. Мусанен Элазар дагъдан тюштилер.
[29] Бутюн джемаат Харуннынъ кечингенини бильди. Бутюн Исраиль халкъы Харуннынъ артындан отуз кунь агълады.