[1] Къан тёккен шеэрге беля! О, ялангъа ве ягъмагъа толу, мында ягъмаджылыкъ токътамай.
[2] Къамчы къакъылмасы ве айлангъан копчеклернинъ сеси, ат туякъларынынъ патырдысы ве дженк арабасынынъ гудюрдиси эшитиле.
[3] Атлылар чапа, къылыч парылдай, мызракълар ялтырай. Чокътан-чокъ олюлер, оба-оба джесетлер ята. Олюлернинъ сайысы ёкъ, адамлар юргенде, олюлерге сюрюне.
[4] Бу, фаишенинъ буюк ороспулыгъы ичюн олды. О – дюльбер, усталыкънен этне япа, ороспулыкъларынен халкъларны алдата, этнесинен къабилелерни озюне къул япа.
[5] – Мен санъа къаршы чыкъам! – дей Ордуларнынъ РАББИси. – Урбаларынънынъ этегини бетинъе котерип, халкъларгъа аврет ерлеринъни корьсетеджегим, айыбынъны падишалыкъларгъа ачаджагъым.
[6] Сени писликлерге булаштыраджагъым, сени ашалайджагъым ве масхара этеджегим.
[7] Сени корьген эр ким сенден къачып: – Ниневе харап олды! Оны ким аджыйджакъ? Сенинъ гонълюнъни аладжакъ кимни тапайым? – дейджек.
[8] Сен Но-Амон шеэринден яхшысынъмы? О, озенлер арасында ерлешкен эди, чевре-чети сув эди, денъиз оны къорчалай, Нил дерьясы онынъ дивары эди.
[9] Хуш мемлекети – онынъ къудрети, Мысыр да онъа сынъырсыз кучь берди. Пут мемлекети ве ливиялылар онъа ярдымгъа келе эдилер.
[10] Амма оны да сюргюн эттилер, эсир алдылар. Сабийлери биле эр бир сокъакъларнынъ кошелеринде ольдюрильди, мырзалары ичюн джереп чекильди, онынъ буюк акъайлары зынджырнен багъланды.
[11] Сен де сархош оладжакъсынъ, сен де гизленип, душманларынъдан сакъланув ерини къыдыраджакъсынъ.
[12] Сенинъ къалелеринъ пишкен инджир мейваларына толу терекке бенъзей: эгер оны сильксенъ, ашамагъа истегеннинъ агъзына догъру тюшеджек.
[13] Бутюн аскерлеринъ – апайлар киби. Мемлекетинъ душманларынъа ачыкъ, атеш шеэрнинъ къапу мандалларыны ашайджакъ.
[14] Алкъагъа алынаджакъ вакътына сув ташып къой, къалелеринъни къавийлештир. Чамур тап, балчыкъ тапта, кирпичлер ичюн къалыфларны азырла.
[15] Сени анда атеш ашап битиреджек, къылыч сени кеседжек. Озюнъ тыртыр я да сарынчкъа киби чокъ олсанъ да, атеш тыртырларгъа ошап, сени ашайджакъ.
[16] Алыш-веришчилеринъ кок йылдызларындан чокъ олды, амма олар, сарынчкъа киби, мемлекетинъни талайджакъ ве учып кетеджеклер.
[17] Къаравулларынъ – чегертки киби чокъ, орду башлыкъларынъ да – сарынчкъа сюрюси кибидир. Сувукъ олгъанда, олар ташлар арасында аралыкъларда сакъланалар, кунеш чыкъкъанда исе, учып кетелер, ве къайда олгъанларыны бильмезсинъ де.
[18] Эй, Ашшур падишасы! Сенинъ ёлбашчыларынъ юкълай, мырзаларынъ раатлана, халкъынъ дагъларда дагъылды, оны топлайджакъ киши ёкъ.
[19] Сенинъ яранъа илядж ёкъ, сени ургъан уруш – олюм ярасыдыр. Сенинъ акъкъынъда эшитеджек эр ким къуванып, эль чырпаджакъ, чюнки битмез ачувынъны дуймагъан кимсе къалмады.