Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 3:37

[1] Пейгъамберлик. РАББИ Малакийнен Исраильге бойле хабер берди:

[2] – Мен сизни севем, – дей РАББИ. – Сиз исе: «Бизни насыл севесинъ?» – деп сорарсынъыз. Исав Якъупнынъ агъасы дегиль эдими? – дей РАББИ. – Мен Якъупны севдим.

[3] Исавны исе кореджек козюм олмады. Онынъ дагъларыны парчалап ташладым, яшагъан ерини сахранынъ шакъалларына бердим.

[4] Эдомлылар: «Душманлар шеэрлеримизни бозды, амма биз йыкътырмаларны гъайрыдан къураджакъмыз», – дейлер. Ордуларнынъ РАББИси исе бойле дей: – Олар къурарлар, Мен исе йыкъаджагъым. Оларнынъ топрагъыны «яман виляет» деп адландыраджакълар, халкъына «эр вакъыт РАББИнинъ къаргъышы астында яшагъан халкъ» дейджеклер.

[5] Козьлеринъиз буны кореджек де: «РАББИнинъ буюклиги Исраильнинъ сынъырларындан узакъ даркъайджакъ», – дейджексинъиз.

[6] – Огъул озь бабасына, къул озь эфендисине сайгъы косьтере. Мен – сизинъ Бабанъыз, лякин не ичюн сиз Манъа сайгъы косьтермейсинъиз? Мен – Раббим, лякин не ичюн сиз Менден къоркъмайсынъыз? – дей Ордуларнынъ РАББИси сизге, Онынъ Адына урьметсизлик косьтерген руханийлерге. – Сиз: «Адынъа насыл этип урьметсизлик косьтеремиз?» – деп сорайсынъыз.

[7] Сиз къурбан ериме арам къурбанларны ве бахшышларны кетиресинъиз де, «Насыл этип Санъа урьметсизлик косьтеремиз?» – деп сорайсынъыз. «РАББИге кетирильген къурбанлар урьметке ляйыкъ дегильдир», – дегенинъизнен, Манъа урьметсизлик косьтересинъиз.

[8] Кёр айванны къурбан чалгъанынъыз ярамай дегильми? Топал я да хаста айванны къурбан чалгъанынъыз ярамай дегильми? Буны акиминъизнинъ огюне алып кетиринъиз. О, сизден мемнюн олурмы, сизни яхшы къаршылармы? – дей Ордуларнынъ РАББИси.

[9] – Шимди Аллагъа ялварынъыз, О, сизге мерамет этсин. Лякин сиз бойле япып да, О сизни мераметнен къаршылармы? – дей Ордуларнынъ РАББИси.

[10] – Къурбан якъылгъан еримде атеш бошуна янмасын деп, сизинъ биринъиз Сарай къапуларыны къапатаджагъынъыз яхшы олур эди. Мен сизден разы дегилим, – дей Ордуларнынъ РАББИси. – Сиз кетирген бахшышларынъызны да Мен истемейим.

[11] Кунь догъгъан тарафындан кунь баткъан тарафынадже Меним Адым халкълар арасында буюк оладжакъ! Эр ерде Меним Адыма къокъулы отларны якъаджакълар, элял бахшышларны кетиреджеклер. Халкълар арасында Меним Адым азиз оладжакъ! – дей Ордуларнынъ РАББИси.

[12] – «Раббиге кетирильген къурбанлар бир шей дегиль, бахшышлардан кельген файда да олмайджакътыр», – деп, сиз РАББИнинъ Адыны яманлайсынъыз.

[13] Сиз даа: «Не де агъырлыкъ бу! Бездик бу иштен!» – деп, ондан бет чевиресинъиз, – дей Ордуларнынъ РАББИси. – Сиз къурбан оларакъ хырсызлангъан, топал ве хаста айванларны алып кетиресинъиз, бахшышларны бересинъиз. Мен буны элинъизден къабул этейимми? – дей РАББИ.

[14] – Бир адамнынъ сюрюсинде бутюнлей сагъ айван олгъанда, о, адакъ берсе ве сагъ айваннынъ ерине хаста айванны къурбан оларакъ Раббиге кетирсе, шу яланджы лянет олсун! Мен – улу Падишам, – дей Ордуларнынъ РАББИси. – Халкълар Меним Адымдан къоркъсунлар.

Малакий — Chapters