Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 3:01

[1] Учюнджи куню Эстер, къыраличе урбаларыны кийип, падиша эвининъ ички азбарына кирди ве падишанынъ эви огюнде турды. Падиша о вакъыт озь эвинде, падишалыкъ тахты устюнде, тамам эвнинъ къапусы огюнде отурмакъта эди. Падиша азбарда тургъан Эстер къыраличени корьди, ве о, падишанынъ козюнде мерамет тапты.

[2] Падиша онъа тараф къолундаки алтын таягъыны узатты. Эстер якъынлашты ве таякънынъ уджуна тийди.

[3] – Не олды, Эстер къыраличе? Юрегинъ не истей? Падишалыкънынъ ярысыны сорасанъ биле, санъа бериледжектир! – деди онъа падиша.

[4] – Падишанынъ истеги олса, бугунь падиша Хаманнен берабер мен онъа азырлагъан зияфетке кельсин, – деп джевап берди Эстер.

[5] – Тез, Эстернинъ айткъаныны япмакъ ичюн, Хаманны чагъырынъыз, – деди падиша. Бойлеликнен, падиша ве Хаман Эстернинъ азырлагъан зияфетине кельдилер.

[6] Шарап ичкен вакъытта падиша Эстерге: – Юрегинъ не истей? Оны беджереджегим! Истеклеринъ насыл? Падишалыкънынъ ярысыны сорасанъ биле, санъа бериледжектир! – деди.

[7] Эстер бойле джевап берди: – Мен буны истейим:

[8] эгер падишанынъ козюнде мерамет тапкъан олсам, эгер падиша меним истегимни беджермеге истесе, падиша ве Хаман ярын да мен оларгъа азырлагъан зияфетке кельсинлер. Ярын мен падишанынъ суалине джевап берерим.

[9] О куню Хаман зияфеттен шенъ ве кейфли алда чыкъты. Лякин о вакъыт о, сарайнынъ къапусында Мордекъайны корьди. Мордекъай онынъ огюнде еринден турмайып къыбырдамады. Хаманнынъ Мордекъайгъа къаршы ачувы толып-ташты.

[10] Лякин Хаман озюни тутты. Эвине къайткъан сонъ исе, озь достларыны ве апайы Зерешни чагъырды.

[11] Хаман оларгъа озь буюк байлыгъы, чокъ сайылы огъуллары, падиша оны пек юксельткени ве башкъа башлыкъларындан ве хызметчилеринден устюн туткъаны акъкъында икяе этти.

[12] – Эстер къыраличе де озю азырлагъан зияфетке падишанен берабер менден гъайры кимсени чагъырмады, – деди Хаман. – Ярын да кене мени падишанен берабер давет этти.

[13] Лякин ехудалы Мордекъайны сарай къапусы огюнде корьгенимде, ич бир шей мени къувандырмай.

[14] Апайы Зереш ве эписи достлары онъа бойле дедилер: – Йигирми беш метр юксек бир дирек азырласынлар. Саба падишагъа айт, Мордекъайны анда ассынлар. Сонъ къуванчнен падишанен берабер зияфетке бар. Хаман бу сёзлерни бегенди ве дирекни азырламагъа буюрды.

Эстер — Chapters