[1] چه ایسّا مَسیهئے هِزمتکار و کاسِد، شَمون پِتْرُسئے نێمگا، په همایان که چه مئے هُدا و رَکّێنۆک ایسّا مَسیهئے پاکی و نێکیا، هما پئیمێن بێبهاێن باورے رَستگِش که مارا رَستگ.
[2] شما که هُدا و مئے هُداوند ایسّایا پجّاهَ کارێت، چه آییئے زانگا شمئے سرا رهمت و سُهل و آسودگی گێش و گێشتر بات.
[3] آییا گۆن وتی هُدایی واک و کدرتا، مارا هر زلوریێن چیزّ په اَنچێن زِندێا داتگ که هُدایا پسند اِنت. اے چیزّ مارا چه هماییئے پجّاه آرگا رَستگ که گۆن وتی نێکی و شان و شئوکتا مارا گوانکی جتگ.
[4] همے پئیما، مارا چه اے چیزّان وتی بێبها و سکّێن مزنێن کئول و واده‌ای داتگ تان گۆن هُدایی زاتا شریکدار ببێت و چه هما تباهیا برَکّێت که دنیایا هست‌اِنت و سِلّێن واهگانی بَر و سَمر اِنت.
[5] پمێشکا وتی وسا جُهد بکنێت که گۆن شَرکِردیا وتی باورا مُهر و مُهکم بکنێت و همے پئیما: گۆن زانتا وتی شَرکِردیا،
[6] گۆن شِهم و رَهداریا وتی زانتا، گۆن سبر و اۆپارا وتی شِهم و رَهداریا، گۆن هُدادۆستیا وتی سبر و اۆپارا،
[7] گۆن آ دگه باورمندانی دۆست دارگا وتی هُدادۆستیا مُهر بکنێت و گۆن سجّهێن مردمانی دۆست دارگا په باورمندان وتی مِهرا مُهکم بکنێت.
[8] پرچا که اگن شمئے نیاما همے چیزّ ببنت و برُدنت، گڑا چه مئے هُداوند ایسّا مَسیهئے زانگ و پجّاه آرگا بےاَسر و بێسَمَرَ نبێت.
[9] بله اگن کَسێا اے شَرّی مبنت، اَلّما کَمدید و کۆر اِنت و شمُشتگی که چه وتی پێسریگێن گناهان پاک بوتگ.
[10] پمێشکا، او منی براتان! وتی سجّهێن جُهدا بکنێت تان اے گوانک جنَگ و گچێن بئیگئے تها مُهر بۆشتێت، چیا که اگن چُش بکنێت، هچبر ٹَگلَ نئوَرێت.
[11] گڑا په شما مئے هُداوند و رَکّێنۆکێن ایسّا مَسیهئے اَبدمانێن بادشاهیئے دروازگ، په دلپچێن وشّ‌آتکیے پَچَ بیت.
[12] پمێشکا من هروهد شمارا اے هبرانی تَهتال و هئیالا پِرّێنان، بِلّ تُرے شما اے هبران وتَ زانێت و اے راستیئے سرا مُهر اۆشتاتگێت که شمارا رَستگ.
[13] تانکه من وتی جسم و جانئے اے تمبوا آن، منی هئیالا شرتر همِش اِنت که اے چیزّان شمئے یاتا بیاران و تَهتال بدئیان،
[14] چیا که زانان کمّێن وهدێا رند اے تمبوا رُکستَ کنان. هُداوندێن ایسّا مَسیها منا چه اے هبرا سهیگ کرتگ.
[15] وتی وسا جُهدَ کنان که منی مرکا رند هم، هر وهدا اے چیزّانی هئیالا بکپێت.
[16] وهدے ما هُداوندێن ایسّا مَسیهئے زۆر و کدرت و آییئے پِر ترّگئے بارئوا هبرَ کرت، په چالاکی جۆڑ کرتگێن کِسّهانی رَندگیریا نه‌اتێن، ما گۆن وتی جندئے چمّان آییئے شان و شئوکت دیستگ‌اَت،
[17] آ وهدا که هُداێن پتا ایسّا شان و شرپ دات. پرشئوکتێن تئوارے په ایسّایا آتک و گوَشتی: «اے منی دۆستێن بَچّ اِنت، من چه اِشیا باز وشّ و رزا آن.»
[18] اے تئوار که چه آسمانا آتک، ما هما وهدا وت اِشکت که گۆن آییا پاکێن کۆهئے سرا اتێن.
[19] اَنچش مارا نبیانی پکّاێن هبر هم هست‌اِنت، سکّ شَرّ اِنت که آیانی نێمگا دلگۆش بکنێت، چراگێئے پئیما اَنت که تهاریا دْرپشیت، تان هما وهدا که رۆچ ببیت و بامئے اِستار شمئے دلانی تها سر بکَشّیت.
[20] مسترێن هبر اِش اِنت که بزانێت پاکێن کتابئے هچ پێشگۆیی، نبیانی جندئے مانا کرتگێن نه‌اِنت
[21] چیا که پێشگۆیی چه انسانئے اِراده و واهگا ڈنّ اِنت، پاکێن روه مردمانی دلا نِشتگ تان چه هُدائے نێمگا هبر بکننت.