[1] Kantiku i kantikëve që është i Salomonit.
[2] Më puth me të puthurat e gojës së vet! Sepse dashuria jote është më e mirë se vera.
[3] Nga aroma e vajrave të tua të këndshme emri yt është një vaj i parfumuar i derdhur; prandaj të duan vajzat.
[4] Tërhiqmë te ti! Ne do të rendim pas teje! Mbreti më çoi në dhomat e tij. Ne do të kënaqemi dhe do të gëzohemi te ti; ne do ta kujtojmë dashurinë tënde më shumë se verën. Kanë të drejtë që të duan.
[5] Unë jam e zezë por e bukur, o bija të Jeruzalemit, si çadrat e Kedarit, si perdet e Salomonit.
[6] Mos shikoni se jam e zezë, sepse dielli më ka nxirë. Bijtë e nënes sime janë zemëruar me mua; më kanë caktuar të ruaj vreshtat, por vreshtin tim nuk e kam ruajtur.
[7] Thuamë, o ti që të dashuron zemra ime, ku e kullot kopenë dhe ku e lë të pushojë në mesditë. Pse vallë duhet të jem si një grua e mbuluar me vel pranë kopeve të shokëve të tu?
[8] Në rast se ti nuk e di, o më e bukura e grave, ndiq gjurmët e kopesë dhe kulloti kecat e tua pranë çadrave të barinjve.
[9] Mikesha ime, ti më ngjan si pela ime midis qerreve të Faraonit.
[10] Faqet e tua janë të bukura me ornamente, dhe qafa jote me gjerdane margaritaresh.
[11] Ne do të bëjmë për ty gjerdane të arta me tokëza prej argjendi.
[12] Ndërsa mbreti është ulur në tryezë, livanda ime përhap aromën e saj.
[13] Kënaqësia ime është një qeskë e vogël mirre; ajo do të pushojë tërë natën midis gjive të mia.
[14] Kënaqësia ime është për mua një tufë lulesh alkane në vreshtat e En-gedit.
[15] Ti je e bukur, mikja ime, ja, je e bukur! Sytë e tu janë si ato të pëllumbeshave.
[16] Sa i bukur je, i dashuri im, madje dhe i dashurueshëm! Për më tepër shtrati ynë është blerosh.
[17] Trarët e shtëpive tona janë prej kedri dhe tavanet tona prej qiparisi.