جافکری | Jafekri

وقتی وارد یک رابطه می‌شیم، فقط یک نفر رو انتخاب نمی‌کنیم؛ ناخواسته وارد شبکه‌ای از خانواده، دوستان، همکاران، آدم‌های گذشته و تمام افرادی می‌شیم که بخشی از زندگی اون آدم هستند. مسئله این نیست که این آدم‌ها حذف بشن یا نه، مسئله اینه که تا کجا اجازه دارن وارد قلمرو «ما» بشن. کدوم حرف‌ها فقط متعلق به رابطه‌اند؟ نظر خانواده کجا باید شنیده بشه و کجا نباید تبدیل به تصمیم بشه؟ دوستی با جنس مخالف یا...

توی رابطه، فقط دوست داشته شدن کافی نیست. ما دلمون می‌خواد برای طرف مقابلمون «خاص» باشیم؛ دلمون می‌خواد بدونیم یه چیزی بین ما هست که بین اون و بقیه نیست. اما از یه جایی به بعد، سؤال‌های سخت‌تری شروع می‌شن: سهم من از تو کجاست؟ تا کجا حق دارم سؤال کنم؟ کِی دارم از رابطه‌مون مراقبت می‌کنم و کِی دارم کنترلش می‌کنم؟ اصلاً وقتی پای «ما» وسطه، مرز بین خواسته‌ی من و آزادی تو کجاست؟ توی این اپیزود می‌ریم...

خیلی وقت‌ها عشق رو با «یکی شدن» تعریف می‌کنیم؛ اینکه من و تویی باقی نمونه و همه‌چیز تبدیل به «ما» بشه. اما یک رابطه‌ی سالم قرار نیست با از دست رفتن فردیت ما ساخته بشه. پس ما چطور قراره بدون از دست رفتن خودمون به کسی نزدیک بشیم؟ تو این فصل می‌خواهیم درباره‌ی مرزها تو رابطه‌ی عاطفی صحبت کنیم؛ اینکه چطور می‌تونیم یک «ما» قوی بسازیم، بدون اینکه «من» خودمون رو فراموش کنیم. بفهمیم چه چیزی مسئولیت منه،...

التیام تروما پاک کردن گذشته نیست؛ التیام یعنی دوباره به بدن، احساسات، علایق و رابطه‌هامون برگردیم و کم‌کم یاد بگیریم به زندگی اعتماد کنیم. و اما درمان از جایی شروع می‌شه که به‌جای اجتناب، دوباره وارد زندگی بشیم؛ عشق رو تجربه کنیم، رابطه‌های امن بسازیم و اجازه بدیم جهان، فقط محل خطر نباشه. یاد بگیریم نشونه ی بهبود ما این نیست که دیگه زخمی نمی‌شیم؛ اینه که زخم، دیگه محل توقف ما نیست. وقتی امن‌تر...

گاهی چیزی که ما رو تو همون نقطه‌ی آشنا نگه می‌داره، امنیت نیست؛ ترسیه که اجازه نمیده از محدوده‌ی قبلی خودمون عبور کنیم. تروما می‌تونه پنجره‌ی تحمل ما رو محدود کنه؛ تا جایی که تغییر، تجربه‌ی تازه یا حتی رؤیای بزرگ‌تر برامون چیزی شبیه احساس خطر باشه. اما رشد از جایی شروع می‌شه که قدم‌به‌قدم وارد تنش‌ها میشیم. تنش‌هایی که تا دیروز از اونها فاصله می‌گرفتیم و حالا با تجربه و مهارت، اونها رو کم کم از...

ممکنه که سال‌ها فکر کنیم انتخاب‌هامون حاصل سلیقه، میل به پیشرفت یا شخصیت خودمون بوده؛ در حالی که بعضی از اونها جایی تو دل یک تجربه‌ی دردناک شکل گرفتن. گاهی کار زیاد، موفقیت‌طلبی، پول، سفر یا همیشه مشغول موندن، فقط علاقه یا بلندپروازی نیستن؛ می‌تونن به چیزی تبدیل بشن که اضطراب و رنج رو برامون قابل‌تحمل‌تر می‌کنه. همون چیزی که تو این اپیزود ازش با عنوان «اعتیاد یقه‌سفید» یاد می‌کنیم. ما باید بفهمیم...

تروما می‌تونه ظرفیت گفت‌وگو، تاب‌آوری، خلاقیت، کیفیتِ روابط و حتی سلامت بدن ما رو تحت‌تأثیرِ خودش قرار بده و ما در مقابل، گاهی برای فرار از این زخم‌ها، به موفقیت، پول، کار افراطی، کنترل یا حتی تأیید دیگران پناه می‌بریم؛ راه‌هایی که شاید موقتاً حالمون رو بهتر کنن، اما لزوماً درمان نیستن.درمان قرار نیست زخممون رو پاک کنه؛ قراره کاری کنه تا اون زخم، دیگه فرمانده ی زندگی ما نباشه. این اپیزود در مورد...

تروما فقط یک زخم نیست که ریشه‌اش تو گذشته ی ما باشه، یعنی داستان به همینجا ختم نمیشه. بلکه اثرش می‌تونه وارد انتخاب‌ها، رابطه‌ها و حتی رویاهای امروز ما بشه. چیزی که یک روز برای محافظت از ما ساخته شده، کم‌کم دنیامون رو کوچیک‌تر می‌کنه؛ بعضی مسیرها رو خطرناک نشون میده، بعضی خواسته‌ها رو غیرممکن و بعضی رویاها رو قبل از شکل‌گرفتن حذف می‌کنه. برای همین گاهی فکر می‌کنیم چیزی رو نمی‌خوایم، درحالی‌که...

بعضی وقت‌ها برای فرار از یک درد، فقط از یک آدم یا یک موقعیت فاصله نمی‌گیریم؛ کم‌کم از هر چیزی که ما رو یاد اون تجربه می‌اندازه هم دور می‌شیم. دنیامون کوچیک‌تر می‌شه و اسم این محدودیت رو می‌گذاریم آرامش، سبک زندگی یا انتخاب شخصی. فرض کن کسی از پاریس فرار می‌کنه چون برج ایفل اون رو یاد یک تجربه تلخ می‌اندازه؛ اما هرجا میره، چیزی شبیه ایفل پیدا می‌کنه و دوباره همون ترس زنده می‌شه، تا جایی که حتی یک...

و اما تو اپیزود آخر این فصل، درباره محدودیت‌ها و ملاحظات ذهن‌آگاهی صحبت می‌کنیم؛ اینکه این ابزار، برای همه موقعیت‌ها، و همه ی افراد، اون هم در یک سطح یکسان‌قابل استفاده نیست و در بعضی شرایط مثل اختلالات شدید روانی یا بحران‌های عاطفی حاد، می‌تونه نیازمند همراهی متخصص باشه. همینطور، به مقاومت‌های ذهنی رایجی می‌پردازیم که باعث می‌شه ذهن‌آگاهی رو یا جدی نگیریم یا تو عمل نتونیم درست تجربه‌اش کنیم؛ در...