Հովհաննես Գրիգորյանը (1945–2013) հայ ժամանակակից պոեզիայի ամենաինքնատիպ և ազդեցիկ դեմքերից է, ով կարողացավ հեղաշրջել բանաստեղծական լեզուն՝ հեռանալով ավանդական պաթոսից և հռետորաբանությունից։ Նրա արվեստին բնորոշ է նուրբ հեգնանքը, պարզ ու առօրեական լեզվի օգտագործումը և «փոքր մարդու» ներաշխարհի վերհանումը։ Գրիգորյանը ստեղծեց մի նոր գրական տարածություն, որտեղ լրջագույն խնդիրները՝ կեցությունից մինչև ազգային ինքնություն, ներկայացվում էին թեթև, երբեմն սատիրիկ, բայց միշտ խորը փիլիսոփայական ենթատեքստերով։
Hovhannes Grigoryan (1945–2013) stands as one of the most original and influential figures in contemporary Armenian poetry, credited with revolutionizing poetic language by steering it away from traditional pathos and heavy rhetoric. His work is characterized by a signature subtle irony, the use of clear, everyday language, and a profound focus on the inner world of the "common man."
Grigoryan carved out a unique literary space where serious existential and national issues were presented with a light, sometimes satirical touch, yet always grounded in deep philosophical undercurrents.
Within his creative universe, themes of human solitude, love, and the transience of time take center stage, often expressed through the poignant principle of "a smile through tears." Beyond his role as a poet, he was a skilled translator and editor, breathing new life into Armenian letters through collections like A Completely Different Autumn and Between Two Wars. Grigoryan’s poetry remains strikingly relevant today due to its raw sincerity and his exceptional ability to perceive the extraordinary and eternal within the most mundane aspects of daily life.